Sureja Al-Qiyamah

لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿١﴾

Betohem në Ditën e Kijametit

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ﴿٢﴾

dhe betohem në shpirtin e atij që e qorton vetveten.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ﴿٣﴾

A mendon njeriu që nuk do të mund t’ia mbledhim eshtrat e tij?

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ﴿٤﴾

Po si jo, Ne mundemi me ia bë majet e gishtave ashtu si i ka pasur.

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ﴿٥﴾

Por, njeriu dëshiron të gabojë përderisa të jetë gjallë,

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿٦﴾

e pyet: “Kur do të jetë Dita e Kijametit?”

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ﴿٧﴾

Kur syri (shikimi) të shqetësohet nga frika

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ﴿٨﴾

dhe të zihet Hëna,

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ﴿٩﴾

dhe Dielli e Hëna të bashkohen,

يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ﴿١٠﴾

atë ditë njeriu, thërret: “Ku të ikim?”

كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿١١﴾

Askund! S’ka strehim.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ﴿١٢﴾

Atë ditë, strehimi është te Zoti yt,

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿١٣﴾

atë ditë, njeriu informohet për veprat që i ka punuar, si dhe për ato që i ka lëshuar,

بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ﴿١٤﴾

njeriu vetë do të dëshmojë kundër vetvetes,

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿١٥﴾

madje – edhe në qoftë se i paraqet arsyetimet e veta, (ato nuk pranohen).

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ﴿١٦﴾

Mos nxito në të lexuarit e Kur’anit me gjunë tënde,

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ﴿١٧﴾

Ne, do t’i tubojmë pjesët e tij (Kur’ani), për ta lexuar atë (si është).

فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ﴿١٨﴾

E, kur ta lexojë Xhebraili atë (Kur’anin), përcille ti leximin e tij,

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ﴿١٩﴾

e pastaj, Ne do ta shpjegojmë.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿٢٠﴾

Po, me të vërtetë! Ju e doni këtë jetë,

وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ﴿٢١﴾

kurse, për jetën tjetër nuk keni kujdes.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ﴿٢٢﴾

Atë ditë – disa fytyra do të shkëlqejnë,

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ﴿٢٣﴾

në Zotin e tyre do të shikojnë;

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ﴿٢٤﴾

atë ditë – disa fytyra janë të mrrolura,

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ﴿٢٥﴾

e dinë që do t’i gjejë fatkeqësi e madhe.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿٢٦﴾

E, shiko! Kur të vijë shpirti në fyt,

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ﴿٢٧﴾

dhe thërret: “A ka shërues?”

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿٢٨﴾

dhe ai do të bindet se ai është çasti i ndarjes

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿٢٩﴾

dhe këmba me këmbën lidhen,

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿٣٠﴾

atë ditë do të sillet të Zoti yt:

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿٣١﴾

“Ai nuk ka besuar dhe nuk është lutur (falë namaz),

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿٣٢﴾

por ka mohuar dhe është shmangë,

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿٣٣﴾

e pastaj ka shkuar te të afërmit (familja) e tij, duke u krenuar”.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ﴿٣٤﴾

Mjer për ty! Mjer për ty!

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ﴿٣٥﴾

E, përsëri: Mjer për ty! Mjer për ty!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿٣٦﴾

Vallë, a mendon njeriu se do të mbetet pa obligime (pa përgjegjësi)?

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ﴿٣٧﴾

A s’ka qenë njeriu së pari pikë fare (sperme) që hudhet lehtë,

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿٣٨﴾

pastaj u bë gjak i doçkuar, nga i cili, Ai (Perëndia), e ka krijuar dhe e ka formur të plotë.

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿٣٩﴾

Dhe, prej tij i bëri çiftet: mashkullin e femrën,

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ ﴿٤٠﴾

e, vallë, Ai krijuesi, a nuk ka fuqi edhe t’i ngjallë të vdekurit?”