Al-Qiyamah сүресі

لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿١﴾

Жоқ! Қайта тірілу күнімен ант етемін

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ﴿٢﴾

Әрі жазғырушы жанмен ант етемін

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ﴿٣﴾

Адам баласы, Біз сүйектерін жинай алмайды деп есептей ме

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ﴿٤﴾

Күмәнсіз, оның саусақтарының ұштарын да қалпына келтіруге күшіміз жетеді

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ﴿٥﴾

Алайда, адам алдағы уақытта да бұзық іс істеуді қалайды

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿٦﴾

Ол: «Қайта тірілу күні қашан?» деп сұрайды

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ﴿٧﴾

Қашан көз қатты үрейленіп көруден қалғанда

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ﴿٨﴾

және ай тұтылған сәулесі өшкен

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ﴿٩﴾

әрі күн мен ай біріктірілген кезде

يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ﴿١٠﴾

сол күні адам: «Қашатын жер қайда?»- дейді

كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿١١﴾

Жоқ! Паналайтын ешқандай орын жоқ

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ﴿١٢﴾

Ол күні тұрақтар орын сенің Раббыңда

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿١٣﴾

Сол күні адам баласына ілгері жібергендері және кейінге қалдырғандары туралы хабар етіледі

بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ﴿١٤﴾

Күмәнсіз, адам өз-өзіне қарсы куәлік береді

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿١٥﴾

тіпті ол, өз уәж-сылтауларын ортаға салса да

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ﴿١٦﴾

Ей, Мұхаммед! Оған уахиды жаттауға асығып, тіліңді қимылдатпа

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ﴿١٧﴾

Анығында, оны жинау және оқып беру Біздің міндетімізде

فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ﴿١٨﴾

Ал, Біз оны оқығанда, оның оқылуына ілес

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ﴿١٩﴾

содан кейін оны түсіндіру Біздің міндетімізде

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿٢٠﴾

Жоқ! Негізінде, сендер осы өмірді ұнатасыңдар

وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ﴿٢١﴾

ал, соңғы, мәңгілік өмірді ақиретті тастап, қалдырып қоясыңдар

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ﴿٢٢﴾

Ол күні кейбір жүздер жайнап

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ﴿٢٣﴾

Раббысына қарайды

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ﴿٢٤﴾

Әрі ол күні кейбір жүздер түнеріп

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ﴿٢٥﴾

Омыртқа үзілетіндей іс азап болатынына көздері жетеді

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿٢٦﴾

Жоқ, олай емес! Қашан ол жан алқымға жеткен кезде

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ﴿٢٧﴾

әрі «Кім шара көреді», делінгенде

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿٢٨﴾

және ол, шын мәнінде, бұл айрылу екенін сезгенде

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿٢٩﴾

балтыр балтырға қосылған кезде

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿٣٠﴾

сол күні сенің Раббыңа айдалады

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿٣١﴾

Өйткені ол шын деп білмеді сенбеді және намаз оқымады

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿٣٢﴾

Керісінше, оны өтірік санап, теріс бұрылды

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿٣٣﴾

кейін ол кердеңдей басып, өзінің үй-ішіне кетті

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ﴿٣٤﴾

Сорың құрсын, сенің, сорың құрғыр

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ﴿٣٥﴾

Сосын тағы сорың құрсын, соры қайнағыр

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿٣٦﴾

Адам баласы өз бетімен қараусыз, бос қалдырыламын деп ойлай ма

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ﴿٣٧﴾

Ол төгілген мәниден ұрық сұйығынан бір тамшы емес пе еді

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿٣٨﴾

Кейін, ол ұйыған қан болды. Сөйтіп ол оны жаратып тұла бойын үйлестіріп теңестірді

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿٣٩﴾

Әрі одан екі жыныс: ер және әйел жасады

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ ﴿٤٠﴾

Сонда, Оның өліктерді тірілтуге күші жетпей ме