எடுத்துக்காட்டாக, ஸினா (விபசாரம்) செயலையே கண்ணால் பார்த்த நான்கு சாட்சிகளை, அல்லது தானாக முன்வந்து திரும்பத் திரும்பச் செய்யும் ஒப்புதலைக் கோருகிறது; நான்கு சாட்சிகள் இன்றிக் குற்றம் சாட்டுபவர்களுக்கும் குர்ஆன் ஒரு தண்டனையை விதிக்கிறது. திருட்டுக்கு, திருடிய பொருள் ஒரு குறிப்பிட்ட மதிப்புக்கு மேலாக இருக்க வேண்டும்; பாதுகாப்பான இடத்திலிருந்து எடுக்கப்பட வேண்டும்; பசியோ அவசியமோ இருக்கக் கூடாது. உமர் காலத்தில் பஞ்சம் ஏற்பட்டபோது திருட்டுக்கான தண்டனையை அவர் நிறுத்திவைத்தார் என்று அறிவிக்கப்படுகிறது. விபசாரத்தை ஒப்புக்கொண்ட மாஇஸ் என்பவரிடம் உறுதியாக இருக்கிறாரா என்று கேட்டு நபி ﷺ அவர்கள் அவரைத் திருப்பி அனுப்பினார்கள்.
உண்மையில், வரலாற்றில் ஹுதூத் மிக அரிதாகவே நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; நவீன உலகில் முஸ்லிம் பெரும்பான்மை நாடுகளில் பெரும்பாலானவை அவற்றைச் செயல்படுத்துவதில்லை. முதலில் நீதியையும் நலனையும் வழங்கும் சமூகத்தில் மட்டுமே அவை செயல்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று சில அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். விபசாரத்துக்கான கல்லெறிதல் தண்டனை ஸுன்னாவை அடிப்படையாகக் கொண்டது; குர்ஆன் வாசகத்தை அல்ல; இது பற்றி அறிஞர்கள் மாறுபட்டுள்ளனர். இந்தத் தண்டனைகளை விமர்சகர்கள் கடுமையானவை என்று கருதுகின்றனர்; அவற்றின் நோக்கம் தடுப்பு என்றும், கடுமையான நிபந்தனைகள் தண்டனை வழங்குவதைக் கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றதாக்குகின்றன என்றும் முஸ்லிம்கள் கூறுகின்றனர்.