سوره الواقعة

إِذَا وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ﴿١﴾

چون قيامت واقع شود،

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ﴿٢﴾

كه در واقع‌شدنش هيچ دروغ نيست،

خَافِضَةٌۭ رَّافِعَةٌ ﴿٣﴾

گروهى را خواركننده است و گروهى را برافرازنده.

إِذَا رُجَّتِ ٱلْأَرْضُ رَجًّۭا ﴿٤﴾

آنگاه كه زمين به سختى بلرزد،

وَبُسَّتِ ٱلْجِبَالُ بَسًّۭا ﴿٥﴾

و كوه‌ها به تمامى متلاشى شوند،

فَكَانَتْ هَبَآءًۭ مُّنۢبَثًّۭا ﴿٦﴾

و چون غبارى پراكنده گردند،

وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًۭا ثَلَٰثَةًۭ ﴿٧﴾

شما سه گروه باشيد:

فَأَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ﴿٨﴾

يكى اهل سعادت. اهل سعادت چه حال دارند؟

وَأَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ﴿٩﴾

ديگر، اهل شقاوت. اهل شقاوت چه حال دارند؟

وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ ﴿١٠﴾

سه ديگر، آنها كه سبقت جسته بودند و اينك پيش افتاده‌اند.

أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿١١﴾

اينان مقرّبانند،

فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿١٢﴾

در بهشتهاى پرنعمت.

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾

گروهى از پيشينيان،

وَقَلِيلٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ﴿١٤﴾

و اندكى از آنها كه از پى آمده‌اند،

عَلَىٰ سُرُرٍۢ مَّوْضُونَةٍۢ ﴿١٥﴾

بر تختهايى مرصّع،

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَٰبِلِينَ ﴿١٦﴾

روبروى هم بر آنها تكيه زده‌اند.

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ ﴿١٧﴾

پسرانى همواره جوان گردشان مى‌چرخند،

بِأَكْوَابٍۢ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۢ ﴿١٨﴾

با قدحها و ابريقها و جامهايى از شرابى كه در جويها جارى است.

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ﴿١٩﴾

از نوشيدنش نه سردرد گيرند و نه بيهوش شوند.

وَفَٰكِهَةٍۢ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿٢٠﴾

و ميوه‌هايى كه خود برمى‌گزينند.

وَلَحْمِ طَيْرٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ﴿٢١﴾

و گوشت پرنده هر چه بخواهند.

وَحُورٌ عِينٌۭ ﴿٢٢﴾

و حوران درشت چشم،

كَأَمْثَٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ﴿٢٣﴾

همانند مرواريدهايى در صدف.

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ﴿٢٤﴾

همه به پاداش كارهايى كه مى‌كرده‌اند.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿٢٥﴾

در آنجا نه سخن لغو شنوند و نه گناه‌آلود.

إِلَّا قِيلًۭا سَلَٰمًۭا سَلَٰمًۭا ﴿٢٦﴾

جز يك سخن: سلام، سلام.

وَأَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ ﴿٢٧﴾

اما اصحاب سعادت، اصحاب سعادت چه حال دارند؟

فِى سِدْرٍۢ مَّخْضُودٍۢ ﴿٢٨﴾

در زير درخت سدر بى‌خار،

وَطَلْحٍۢ مَّنضُودٍۢ ﴿٢٩﴾

و درخت موزى كه ميوه‌اش بر يكديگر چيده‌شده،

وَظِلٍّۢ مَّمْدُودٍۢ ﴿٣٠﴾

و سايه‌اى دايم،

وَمَآءٍۢ مَّسْكُوبٍۢ ﴿٣١﴾

و آبى همواره جارى،

وَفَٰكِهَةٍۢ كَثِيرَةٍۢ ﴿٣٢﴾

و ميوه‌اى بسيار،

لَّا مَقْطُوعَةٍۢ وَلَا مَمْنُوعَةٍۢ ﴿٣٣﴾

كه نه منقطع مى‌گردد و نه كس را از آن باز دارند.

وَفُرُشٍۢ مَّرْفُوعَةٍ ﴿٣٤﴾

و زنانى ارجمند.

إِنَّآ أَنشَأْنَٰهُنَّ إِنشَآءًۭ ﴿٣٥﴾

آن زنان را ما بيافريديم، آفريدنى.

فَجَعَلْنَٰهُنَّ أَبْكَارًا ﴿٣٦﴾

و دوشيزگان ساختيم.

عُرُبًا أَتْرَابًۭا ﴿٣٧﴾

معشوق همسران خويشند،

لِّأَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿٣٨﴾

براى اصحاب سعادت.

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿٣٩﴾

گروهى از پيشينيان،

وَثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ﴿٤٠﴾

و گروهى كه از پى آمده‌اند.

وَأَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ ﴿٤١﴾

اما اصحاب شقاوت، اصحاب شقاوت چه حال دارند؟

فِى سَمُومٍۢ وَحَمِيمٍۢ ﴿٤٢﴾

در باد سموم و آب جوشانند.

وَظِلٍّۢ مِّن يَحْمُومٍۢ ﴿٤٣﴾

در سايه‌اى از دود سياه،

لَّا بَارِدٍۢ وَلَا كَرِيمٍ ﴿٤٤﴾

نه سرد و نه خوش،

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿٤٥﴾

اينان پيش از اين در ناز و نعمت بودند.

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٤٦﴾

و بر گناهان بزرگ اصرار مى‌ورزيدند.

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿٤٧﴾

و مى‌گفتند: آيا زمانى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم باز هم ما را زنده مى‌كنند،

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ﴿٤٨﴾

يا نياكان ما را؟

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْءَاخِرِينَ ﴿٤٩﴾

بگو: همه را، آنان كه از پيش بوده‌اند و آنها كه از پى‌شان آمده بودند،

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ﴿٥٠﴾

همه در وعده‌گاه آن روز معين خواهند بود.

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ ﴿٥١﴾

آنگاه شما اى گمراهان تكذيب‌كننده،

لَءَاكِلُونَ مِن شَجَرٍۢ مِّن زَقُّومٍۢ ﴿٥٢﴾

از درختان زقّوم خواهيد خورد.

فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ﴿٥٣﴾

و شكمهاى خود را از آن پر خواهيد كرد.

فَشَٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ ﴿٥٤﴾

و بر سر آن آب جوشان خواهيد نوشيد.

فَشَٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ ﴿٥٥﴾

چنان مى‌نوشيد كه شتر تشنه آب مى‌نوشد.

هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿٥٦﴾

اين است غذايشان در روز جزا.

نَحْنُ خَلَقْنَٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ﴿٥٧﴾

ما شما را آفريده‌ايم؛ پس چرا تصديق نمى‌كنيد؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ﴿٥٨﴾

آيا آن منى را كه برون مى‌ريزيد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَٰلِقُونَ ﴿٥٩﴾

آيا شما او را مى‌آفرينيد يا ما آفريننده‌ايم؟

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿٦٠﴾

ما مرگ را بر شما مقدر ساختيم و ناتوان از آن نيستيم كه‌

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿٦١﴾

به جاى شما قومى همانند شما بياوريم و شما را به صورتى كه از آن بى‌خبريد از نو بيافرينيم.

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ﴿٦٢﴾

شما از آفرينش نخست آگاهيد؛ چرا به يادش نياوريد؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ﴿٦٣﴾

آيا چيزى را كه مى‌كاريد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ ﴿٦٤﴾

آيا شما مى‌رويانيدش يا ما روياننده‌ايم؟

لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَٰهُ حُطَٰمًۭا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ﴿٦٥﴾

اگر مى‌خواستيم خاشاكش مى‌ساختيم تا در شگفت بمانيد.

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ﴿٦٦﴾

گويند: ما ثروت بر باد دادگانيم؛

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿٦٧﴾

ما بى‌نصيب ماندگانيم.

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ ﴿٦٨﴾

آيا آبى را كه مى‌نوشيد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ ﴿٦٩﴾

آيا شما آن را از ابر فرو مى‌فرستيد يا ما فرو فرستنده‌ايم؟

لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَٰهُ أُجَاجًۭا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ﴿٧٠﴾

اگر مى‌خواستيم آن را تلخ مى‌گردانيديم. پس چرا سپاس نمى‌گوييد؟

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ ﴿٧١﴾

آيا آن آتشى را كه مى‌افروزيد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ ﴿٧٢﴾

آيا درختش را شما آفريده‌ايد يا ما آفريننده‌ايم؟

نَحْنُ جَعَلْنَٰهَا تَذْكِرَةًۭ وَمَتَٰعًۭا لِّلْمُقْوِينَ ﴿٧٣﴾

ما آن را هشدارى و براى مسافران رهنورد، متاعى ساختيم.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿٧٤﴾

به نام پروردگار بزرگ خود تسبيح گوى.

۞ فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ ﴿٧٥﴾

پس سوگند به غروبگاه ستارگان.

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌۭ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ﴿٧٦﴾

و اين سوگندى است -اگر بدانيد- بزرگ.

إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌۭ كَرِيمٌۭ ﴿٧٧﴾

هر آينه، اين قرآنى است گرامى‌قدر،

فِى كِتَٰبٍۢ مَّكْنُونٍۢ ﴿٧٨﴾

در كتابى مكنون.

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ ﴿٧٩﴾

كه جز پاكان دست بر آن نزنند.

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿٨٠﴾

نازل شده از جانب پروردگار جهانيان است.

أَفَبِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ ﴿٨١﴾

آيا اين سخن را دروغ مى‌انگاريد؟

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ﴿٨٢﴾

و نصيب خود را در دروغ انگاشتن آن قرار مى‌دهيد؟

فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ ﴿٨٣﴾

پس چرا آنگاه كه جان به گلوگاه رسد،

وَأَنتُمْ حِينَئِذٍۢ تَنظُرُونَ ﴿٨٤﴾

و شما در اين هنگام مى‌نگريد، تكذيب نمى‌كنيد؟

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ ﴿٨٥﴾

ما از شما به او نزديك‌تريم ولى شما نمى‌بينيد.

فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ﴿٨٦﴾

اگر قيامت را باور نداريد،

تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ﴿٨٧﴾

اگر راست مى‌گوييد، بازش گردانيد.

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ ﴿٨٨﴾

اما اگر از مقربان باشد،

فَرَوْحٌۭ وَرَيْحَانٌۭ وَجَنَّتُ نَعِيمٍۢ ﴿٨٩﴾

براى اوست آسايش و روزى و بهشت پرنعمت.

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿٩٠﴾

و اما اگر از اصحاب سعادت باشد:

فَسَلَٰمٌۭ لَّكَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿٩١﴾

پس تو را از اصحاب سعادت سلام است.

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ ﴿٩٢﴾

و اما اگر از تكذيب‌كنندگان گمراه باشد،

فَنُزُلٌۭ مِّنْ حَمِيمٍۢ ﴿٩٣﴾

به آب جوشان مهمانش كنند،

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ﴿٩٤﴾

و به دوزخش درآورند.

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ ﴿٩٥﴾

اين سخن سخنى راست و يقين است.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿٩٦﴾

پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح گوى.