Sura 'Abasa

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١﴾

On se namrštio i okrenuo

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ﴿٢﴾

zato što je slijepac njemu prišao.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿٣﴾

A šta ti znaš – možda on želi da se očisti,

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ﴿٤﴾

ili pouči pa da mu pouka bude od koristi.

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ﴿٥﴾

Onoga koji je bogat,

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿٦﴾

ti njega savjetuješ,

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿٧﴾

a ti nisi kriv ako on neće da vjeruje;

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ﴿٨﴾

a onoga koji ti žureći prilazi

وَهُوَ يَخْشَىٰ ﴿٩﴾

i strah osjeća,

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿١٠﴾

ti se na njega ne osvrćeš.

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ﴿١١﴾

Ne čini tako! Oni su pouka –

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿١٢﴾

pa ko hoće, poučiće se –

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ﴿١٣﴾

na listovima su cijenjenim

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ﴿١٤﴾

uzvišenim, čistim,

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ﴿١٥﴾

u rukama pisārā

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ﴿١٦﴾

časnih, čestitih.

قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ﴿١٧﴾

Proklet neka je čovjek! Koliko je on samo nezahvalan!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ﴿١٨﴾

Od čega ga On stvara?

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿١٩﴾

Od kapi sjemena ga stvori i za ono što je dobro za njega pripremi,

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿٢٠﴾

i Pravi put mu dostupnim učini,

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ﴿٢١﴾

zatim mu život oduzme i učini da bude sahranjen,

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿٢٢﴾

i poslije će ga, kada On bude htio, oživiti.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿٢٣﴾

Uistinu! On još nije ispunio ono što mu je On naredio!

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿٢٤﴾

Neka čovjek pogleda u hranu svoju;

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ﴿٢٥﴾

Mi obilno kišu prolivamo,

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ﴿٢٦﴾

zatim zemlju pukotinama rasijecamo

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ﴿٢٧﴾

i činimo da iz nje žito izrasta

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ﴿٢٨﴾

i grožđe i povrće,

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ﴿٢٩﴾

i masline i palme,

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ﴿٣٠﴾

i bašče guste,

وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ﴿٣١﴾

i voće i pića,

مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ﴿٣٢﴾

na uživanje vama i stoci vašoj.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿٣٣﴾

A kada dođe glas zaglušujući –

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾

na Dan kada će čovjek od brata svoga pobjeći

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾

i od majke svoje i od oca svoga

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾

i od drúge svoje i od sinova svojih –

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ﴿٣٧﴾

toga Dana će se svaki čovjek samo o sebi brinuti –

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ﴿٣٨﴾

neka lica biće toga Dana blistava,

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ﴿٣٩﴾

nasmijana, radosna,

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ﴿٤٠﴾

a na nekim licima toga Dana biće prašina,

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾

tama će ih prekrivati,

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾

to će nevjernici – razvratnici biti.