سوره المطففين

وَيْلٌۭ لِّلْمُطَفِّفِينَ ﴿١﴾

واى بر كم‌فروشان.

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ﴿٢﴾

آنان كه چون از مردم كيل مى‌ستانند آن را پُر مى‌كنند؛

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ﴿٣﴾

و چون براى مردم مى‌پيمايند يا مى‌كشند از آن مى‌كاهند.

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ﴿٤﴾

آيا اينان نمى‌دانند كه زنده مى‌شوند.

لِيَوْمٍ عَظِيمٍۢ ﴿٥﴾

در آن روز بزرگ؟

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿٦﴾

روزى كه مردم به پيشگاه پروردگار جهانيان مى‌ايستند.

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍۢ ﴿٧﴾

آگاه باشيد كه اعمال بدكاران مكتوب در سِجّين است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌۭ ﴿٨﴾

تو چه مى‌دانى كه سجين چيست؟

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿٩﴾

كتابى است نوشته.

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿١٠﴾

در آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان:

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿١١﴾

آنان كه روز جزا را دروغ انگاشتند.

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿١٢﴾

و آن روز را جز متجاوزى گناهكار دروغ نينگارد.

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾

چون آيات ما بر او خوانده شد، گفت: افسانه‌هاى پيشينيان است.

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ﴿١٤﴾

حقا، كه كارهايى كه كرده بودند بر دلهاشان مسلط شده است.

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّمَحْجُوبُونَ ﴿١٥﴾

حقا، كه در آن روز از پروردگارشان محجوب باشند.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ ﴿١٦﴾

پس ايشان به جهنم درآيند.

ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿١٧﴾

و آنها را گويند: اين است آنچه دروغش مى‌شمرديد.

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ ﴿١٨﴾

حقا، كه اعمال نيكان در عِلّيّين مكتوب است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ﴿١٩﴾

و تو چه مى‌دانى كه عِلّيّين چيست؟

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿٢٠﴾

كتابى است نوشته،

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿٢١﴾

كه مقربان خدا در آن مى‌نگرند.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ ﴿٢٢﴾

هر آينه نيكان در نعمتند،

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿٢٣﴾

بر تختها نشسته و نظاره مى‌كنند.

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ ﴿٢٤﴾

بر چهره‌هاشان طراوت نعمت را بشناسى.

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍۢ مَّخْتُومٍ ﴿٢٥﴾

از شرابى خالص كه بر سر آن مُهر نهاده‌اند سيراب مى‌شوند.

خِتَٰمُهُۥ مِسْكٌۭ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَٰفِسُونَ ﴿٢٦﴾

مُهر آن از مشك است و پيشدستى‌كنندگان در آن بر يكديگر پيشدستى مى‌كنند.

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ ﴿٢٧﴾

آميزه آن تَسنيم است.

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿٢٨﴾

چشمه‌اى است كه مقربان خدا از آن مى‌آشامند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ ﴿٢٩﴾

گناهكاران به مؤمنان مى‌خنديدند.

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ﴿٣٠﴾

و چون بر آنها مى‌گذشتند، به چشم و ابرو اشاره مى‌كردند.

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ ﴿٣١﴾

و چون نزد كسانشان بازمى‌گشتند، شادمانه بازمى‌گشتند.

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ﴿٣٢﴾

و چون آنان را مى‌ديدند، مى‌گفتند كه اينان گمراهند.

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَٰفِظِينَ ﴿٣٣﴾

و حال آنكه آنان را به مواظبت اعمال مؤمنان نفرستاده بودند.

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿٣٤﴾

و امروز مؤمنان به كافران مى‌خندند.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿٣٥﴾

بر تختها تكيه زده‌اند و مى‌نگرند.

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ ﴿٣٦﴾

آيا كافران برابر اعمالشان پاداش يافته‌اند؟