Sura Al-Fajr

وَٱلْفَجْرِ ﴿١﴾

Tako mi zore,

وَلَيَالٍ عَشْرٍۢ ﴿٢﴾

i deset noći,

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ﴿٣﴾

i parnih i neparnih,

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ﴿٤﴾

i noći kada nestaje –

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ ﴿٥﴾

zar to pametnom zakletva nije…?

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ﴿٦﴾

Zar ne znaš šta je Gospodar tvoj sa Adom uradio,

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ ﴿٧﴾

sa stanovnicima Irema, punog palata na stupovima,

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَٰدِ ﴿٨﴾

kojima ravna ni u jednoj zemlji nije bilo;

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ ﴿٩﴾

i Semudom, koji je stijene u dolini klesao,

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ ﴿١٠﴾

i faraonom, koji je šatore imao –

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَٰدِ ﴿١١﴾

koji su na Zemlji zulum provodili

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ ﴿١٢﴾

i poroke na njoj umnožili,

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ﴿١٣﴾

pa je Gospodar tvoj – bič patnje na njih spustio,

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ ﴿١٤﴾

jer, Gospodar tvoj je, zaista, u zasjedi.

فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ ﴿١٥﴾

Čovjek, kada Gospodar njegov hoće da ga iskuša pa mu počast ukaže i blagodatima ga obaspe, rekne: "Gospodar moj je prema meni plemenito postupio!"

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ ﴿١٦﴾

A kad mu, da bi ga iskušao, opskrbu njegovu oskudnom učini, onda rekne: "Gospodar moj me je napustio!"

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ ﴿١٧﴾

A nije tako! Vi pažnju siročetu ne ukazujete,

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿١٨﴾

i da se puki siromah nahrani – jedan drugog ne nagovarate,

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا ﴿١٩﴾

a nasljedstvo pohlepno jedete

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا ﴿٢٠﴾

i bogatstvo pretjerano volite.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا ﴿٢١﴾

A ne valja to! Kada se Zemlja u komadiće zdrobi

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا ﴿٢٢﴾

i kad dođe naređenje Gospodara tvoga, a meleki budu sve red do reda,

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ ﴿٢٣﴾

i kad se tog Dana primakne Džehennem; tada će se čovjek sjetiti – a na što mu je sjećanje?! –

يَقُولُ يَٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى ﴿٢٤﴾

i reći: "Kamo sreće da sam se za ovaj život pripremio!"

فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ ﴿٢٥﴾

Tog Dana niko neće kao On mučiti,

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ ﴿٢٦﴾

i niko neće kao On u okove okivati!

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ﴿٢٧﴾

A ti, o dušo smirena,

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ ﴿٢٨﴾

vrati se Gospodaru svome zadovoljna, a i On tobom zadovoljan,

فَٱدْخُلِى فِى عِبَٰدِى ﴿٢٩﴾

pa uđi među robove Moje,

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ﴿٣٠﴾

i uđi u Džennet Moj!