محمد

مَّا كَانَ مُحَمَّدٌ أَبَآ أَحَدٍۢ مِّن رِّجَالِكُمْ وَلَٰكِن رَّسُولَ ٱللَّهِ وَخَاتَمَ ٱلنَّبِيِّۦنَ ۗ وَكَانَ ٱللَّهُ بِكُلِّ شَىْءٍ عَلِيمًۭا ﴿٤٠﴾

محمّد پدر هيچ يك از مردان شما نيست. او رسول خدا و خاتم پيامبران است. و خدا به هر چيزى داناست.

يَٰٓأَيُّهَا ٱلنَّبِىُّ إِنَّآ أَرْسَلْنَٰكَ شَٰهِدًۭا وَمُبَشِّرًۭا وَنَذِيرًۭا ﴿٤٥﴾

اى پيامبر، ما تو را فرستاديم تا شاهد و مژده‌دهنده و بيم‌دهنده باشى.

وَدَاعِيًا إِلَى ٱللَّهِ بِإِذْنِهِۦ وَسِرَاجًۭا مُّنِيرًۭا ﴿٤٦﴾

و مردم را به فرمان خدا به سوى او بخوانى، و چراغى تابناك باشى.

وَمَآ أَرْسَلْنَٰكَ إِلَّا رَحْمَةًۭ لِّلْعَٰلَمِينَ ﴿١٠٧﴾

و نفرستاديم تو را، جز آنكه مى‌خواستيم به مردم جهان رحمتى ارزانى داريم.

وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾

سوگند به آغاز روز،

وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾

و سوگند به شب چون آرام و در خود شود،

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾

كه پروردگارت تو را ترك نكرده و بر تو خشم نگرفته است.

وَلَلْءَاخِرَةُ خَيْرٌۭ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ ﴿٤﴾

هر آينه آخرت براى تو بهتر از دنياست.

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ ﴿٥﴾

به زودى پروردگارت تو را عطا خواهد داد تا خشنود شوى.

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًۭا فَـَٔاوَىٰ ﴿٦﴾

آيا تو را يتيم نيافت و پناهت داد؟

وَوَجَدَكَ ضَآلًّۭا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾

آيا تو را گمگشته نيافت و هدايتت كرد؟

وَوَجَدَكَ عَآئِلًۭا فَأَغْنَىٰ ﴿٨﴾

آيا تو را درويش نيافت و توانگرت گردانيد؟

فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ﴿٩﴾

پس يتيم را ميازار،

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ ﴿١٠﴾

و گدا را مَران،

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ﴿١١﴾

و از نعمت پروردگارت سخن بگوى.

أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ ﴿١﴾

آيا سينه‌ات را برايت نگشوديم؟

وَوَضَعْنَا عَنكَ وِزْرَكَ ﴿٢﴾

و بار گرانت را از پشتت برنداشتيم؟

ٱلَّذِىٓ أَنقَضَ ظَهْرَكَ ﴿٣﴾

بارى كه بر پشت تو سنگينى مى‌كرد؟

وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ ﴿٤﴾

آيا تو را بلندآوازه نساختيم؟

فَإِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًا ﴿٥﴾

پس، از پى دشوارى آسانى است.

إِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًۭا ﴿٦﴾

هر آينه از پى دشوارى آسانى است.

فَإِذَا فَرَغْتَ فَٱنصَبْ ﴿٧﴾

چون از كار فارغ شوى، به عبادت كوش.

وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرْغَب ﴿٨﴾

و به پروردگارت مشتاق شو.

لَقَدْ جَآءَكُمْ رَسُولٌۭ مِّنْ أَنفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُم بِٱلْمُؤْمِنِينَ رَءُوفٌۭ رَّحِيمٌۭ ﴿١٢٨﴾

هر آينه پيامبرى از خود شما بر شما مبعوث شد، هر آنچه شما را رنج مى‌دهد بر او گران مى‌آيد. سخت به شما دلبسته است و با مؤمنان رئوف و مهربان است.

فَإِن تَوَلَّوْا۟ فَقُلْ حَسْبِىَ ٱللَّهُ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ ۖ وَهُوَ رَبُّ ٱلْعَرْشِ ٱلْعَظِيمِ ﴿١٢٩﴾

اگر باز گردند بگو: خدا براى من كافى است، خدايى جز او نيست، بر او توكل كردم و اوست پروردگار عرش بزرگ.

فَبِمَا رَحْمَةٍۢ مِّنَ ٱللَّهِ لِنتَ لَهُمْ ۖ وَلَوْ كُنتَ فَظًّا غَلِيظَ ٱلْقَلْبِ لَٱنفَضُّوا۟ مِنْ حَوْلِكَ ۖ فَٱعْفُ عَنْهُمْ وَٱسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِى ٱلْأَمْرِ ۖ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى ٱللَّهِ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ يُحِبُّ ٱلْمُتَوَكِّلِينَ ﴿١٥٩﴾

به سبب رحمت خداست كه تو با آنها اينچنين خوشخوى و مهربان هستى. اگر تندخو و سخت‌دل مى‌بودى از گرد تو پراكنده مى‌شدند. پس بر آنها ببخشاى و برايشان آمرزش بخواه و در كارها با ايشان مشورت كن و چون قصد كارى كنى بر خداى توكل كن، كه خدا توكل‌كنندگان را دوست دارد.