پېغمبر Muhammad

مَّا كَانَ مُحَمَّدٌ أَبَآ أَحَدٍۢ مِّن رِّجَالِكُمْ وَلَٰكِن رَّسُولَ ٱللَّهِ وَخَاتَمَ ٱلنَّبِيِّۦنَ ۗ وَكَانَ ٱللَّهُ بِكُلِّ شَىْءٍ عَلِيمًۭا ﴿٤٠﴾

محمد (ﷺ) ستاسو په سړیو كې د هیچا پلار نه دى او لېكن د الله رسول دى او د نبیانو (د لړۍ) ختموونكى دى او الله په هر شي ښه عالم دى

يَٰٓأَيُّهَا ٱلنَّبِىُّ إِنَّآ أَرْسَلْنَٰكَ شَٰهِدًۭا وَمُبَشِّرًۭا وَنَذِيرًۭا ﴿٤٥﴾

اى نبي! بېشكه مونږ ته ګواه، او زېرى وركوونكى، او وېروونكى لېږلى يې

وَدَاعِيًا إِلَى ٱللَّهِ بِإِذْنِهِۦ وَسِرَاجًۭا مُّنِيرًۭا ﴿٤٦﴾

او الله ته د هغه په حكم سره، بلونكى او رڼا كوونكې ډیوه مولېږلى يې

وَمَآ أَرْسَلْنَٰكَ إِلَّا رَحْمَةًۭ لِّلْعَٰلَمِينَ ﴿١٠٧﴾

او مونږ ته نه يې لېږلې مګر د عالمونو لپاره رحمت

وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾

قسم دى په څاښت باندې

وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾

او په شپه باندې كله چې قراره شي

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾

چې ته خپل رب نه پریښى يې او نه يې (درسره) بغض ساتلى دى

وَلَلْءَاخِرَةُ خَيْرٌۭ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ ﴿٤﴾

او خامخا اخرت تا لپاره له دنیا نه ډېر غوره دى

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ ﴿٥﴾

او خامخا ژر به تا ته ستا رب دركړي، نو ته به راضي (خوشحاله) شې

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًۭا فَـَٔاوَىٰ ﴿٦﴾

ایا ته يې یتیم نه وې موندلى؟ پس پناه ځاى يې دركړ

وَوَجَدَكَ ضَآلًّۭا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾

او ته يې ناخبره (او ناپوه) وموندلې، نو لار ښوونه يې (درته) وكړه

وَوَجَدَكَ عَآئِلًۭا فَأَغْنَىٰ ﴿٨﴾

او ته يې فقیر وموندلې، نو غني يې كړې

فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ﴿٩﴾

نو هر چې یتیم دى، نو ته (ده ته) قهر مه كوه

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ ﴿١٠﴾

او هر چې سوالګرى دى، نو ته يې مه رټه

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ﴿١١﴾

او پاتې شو (نعمت) نو ته د خپل رب نعمت بیانوه

أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ ﴿١﴾

ایا مونږ تا لره ستا سینه نه ده فراخه كړې

وَوَضَعْنَا عَنكَ وِزْرَكَ ﴿٢﴾

او له تا نه مو ستا دروند بار كوز كړى

ٱلَّذِىٓ أَنقَضَ ظَهْرَكَ ﴿٣﴾

هغه (بار) چې ستا شا يې كږه (او) درنه كړې وه

وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ ﴿٤﴾

او تا لپاره مو ستا ذكر اوچت كړ

فَإِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًا ﴿٥﴾

نو بېشكه له سختۍ سره اساني شته

إِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًۭا ﴿٦﴾

بېشكه له سختۍ سره اساني شته

فَإِذَا فَرَغْتَ فَٱنصَبْ ﴿٧﴾

نو كله چې ته فارغ شې، نو (په عبادت كې،) ځان ستړى كوه

وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرْغَب ﴿٨﴾

او خاص خپل رب ته رغبت (او زاري) كوه

لَقَدْ جَآءَكُمْ رَسُولٌۭ مِّنْ أَنفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُم بِٱلْمُؤْمِنِينَ رَءُوفٌۭ رَّحِيمٌۭ ﴿١٢٨﴾

یقینًا یقینًا تاسو ته له هم ستاسو له جنسه نه رسول راغلى دى، هغه څه چې تاسو په تكلیف كې اچوي؛ په ده ډېر سخت (او درانه) دي، ستاسو (د هدایت) لپاره پر تاسو باندې ډېر حرصناك دى، په مومنانو باندې ډېر نرمي كوونكى، ډېر مهربان دى

فَإِن تَوَلَّوْا۟ فَقُلْ حَسْبِىَ ٱللَّهُ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ ۖ وَهُوَ رَبُّ ٱلْعَرْشِ ٱلْعَظِيمِ ﴿١٢٩﴾

نو كه چېرې دوى (د حق له قبلولو نه) وګرځي، نو ته ووایه: ما ته الله كافي دى، نشته دى هېڅ لايق د عبادت مګر هغه دى، خاص په هغه باندې ما توكل كړى دى۔ او هم هغه د عظیم عرش مالك دى

فَبِمَا رَحْمَةٍۢ مِّنَ ٱللَّهِ لِنتَ لَهُمْ ۖ وَلَوْ كُنتَ فَظًّا غَلِيظَ ٱلْقَلْبِ لَٱنفَضُّوا۟ مِنْ حَوْلِكَ ۖ فَٱعْفُ عَنْهُمْ وَٱسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِى ٱلْأَمْرِ ۖ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى ٱللَّهِ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ يُحِبُّ ٱلْمُتَوَكِّلِينَ ﴿١٥٩﴾

نو (يواځې) د الله د رحمت په سبب ته د دوى لپاره نرم يې او كه چېرې ته بدخویَه، سخت زړى وَى (، نو) خامخا دوى به ستا له چاپېره نه خواره شوي وو، نو دوى ته معافي كوه، او د دوى لپاره بخښنه غواړه، او له دوى سره په كار كې مشوره كوه، بیا چې كله ته پخه اراده وكړې، نو په الله باندې توكل كوه، یقینًا الله له توكل كوونكو سره مینه كوي