سوره الأعلى

سَبِّحِ ٱسْمَ رَبِّكَ ٱلْأَعْلَى ﴿١﴾

نام پروردگار بزرگ خويش را به پاكى ياد كن:

ٱلَّذِى خَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿٢﴾

آن كه آفريد و درست‌اندام آفريد.

وَٱلَّذِى قَدَّرَ فَهَدَىٰ ﴿٣﴾

و آن كه اندازه معين كرد. سپس راه نمود.

وَٱلَّذِىٓ أَخْرَجَ ٱلْمَرْعَىٰ ﴿٤﴾

و آن كه چراگاه‌ها را رويانيد،

فَجَعَلَهُۥ غُثَآءً أَحْوَىٰ ﴿٥﴾

سپس خشك و سياه گردانيد.

سَنُقْرِئُكَ فَلَا تَنسَىٰٓ ﴿٦﴾

زودا كه براى تو بخوانيم، مباد كه فراموش كنى.

إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُ ۚ إِنَّهُۥ يَعْلَمُ ٱلْجَهْرَ وَمَا يَخْفَىٰ ﴿٧﴾

مگر آنچه خدا بخواهد. اوست كه آشكارا و نهان را مى‌داند.

وَنُيَسِّرُكَ لِلْيُسْرَىٰ ﴿٨﴾

و تو را به كيش آسان توفيق دهيم.

فَذَكِّرْ إِن نَّفَعَتِ ٱلذِّكْرَىٰ ﴿٩﴾

اگر پند دادنت سود كند، پند ده.

سَيَذَّكَّرُ مَن يَخْشَىٰ ﴿١٠﴾

آن كه مى‌ترسد، پند مى‌پذيرد.

وَيَتَجَنَّبُهَا ٱلْأَشْقَى ﴿١١﴾

و بدبخت از آن دورى مى‌گزيند:

ٱلَّذِى يَصْلَى ٱلنَّارَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿١٢﴾

آن كه به آتش بزرگ جهنم درافتد،

ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَىٰ ﴿١٣﴾

و در آنجا نه بميرد و نه زنده باشد.

قَدْ أَفْلَحَ مَن تَزَكَّىٰ ﴿١٤﴾

هر آينه پاكان رستگار شدند؛

وَذَكَرَ ٱسْمَ رَبِّهِۦ فَصَلَّىٰ ﴿١٥﴾

آنان كه نام پروردگار خود را بر زبان آوردند و نماز گزاردند.

بَلْ تُؤْثِرُونَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿١٦﴾

آرى، شما زندگى اين جهان را بر مى‌گزينيد،

وَٱلْءَاخِرَةُ خَيْرٌۭ وَأَبْقَىٰٓ ﴿١٧﴾

حال آنكه آخرت بهتر و پاينده‌تر است.

إِنَّ هَٰذَا لَفِى ٱلصُّحُفِ ٱلْأُولَىٰ ﴿١٨﴾

اين سخن در صحيفه‌هاى نخستين است:

صُحُفِ إِبْرَٰهِيمَ وَمُوسَىٰ ﴿١٩﴾

صحيفه‌هاى ابراهيم و موسى.