سوره الهمزة

وَيْلٌۭ لِّكُلِّ هُمَزَةٍۢ لُّمَزَةٍ ﴿١﴾

واى بر هر غيبت‌كننده عيبجويى؛

ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًۭا وَعَدَّدَهُۥ ﴿٢﴾

آن كه مالى گرد كرد و حساب آن نگه داشت.

يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ ﴿٣﴾

مى‌پندارد كه دارايى‌اش جاويدانش گرداند.

كَلَّا ۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ ﴿٤﴾

نه چنين است. كه او را در حُطَمه اندازند.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ ﴿٥﴾

و تو چه دانى كه حطمه چيست؟

نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ ﴿٦﴾

آتش افروخته خداست،

ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ ﴿٧﴾

كه بر دلها غلبه مى‌يابد.

إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌۭ ﴿٨﴾

و از هر سو در ميانشان گرفته است،

فِى عَمَدٍۢ مُّمَدَّدَةٍۭ ﴿٩﴾

در شعله‌هايى برافراشته.