((اللَّهُمَّ إِنِّي عَبْدُكَ، ابْنُ عَبْدِكَ، ابْنُ أَمَتِكَ، نَاصِيَتِي بِيَدِكَ، مَاضٍ فِيَّ حُكْمُكَ، عَدْلٌ فِيَّ قَضَاؤُكَ، أَسْأَلُكَ بِكُــــلِّ اسْمٍ هُوَ لَكَ، سَمَّيْتَ بِهِ نَفْسَكَ، أَوْ أَنْزَلْتَهُ فِي كِتَابِكَ، أَوْ عَلَّمْتَهُ أَحَداً مِنْ خَلْقِكَ، أَوِ اسْتَأْثَرْتَ بِهِ فِي عِلْمِ الغَيْبِ عِنْدَكَ، أَنْ تَجْعَلَ القُرْآنَ رَبِيعَ قَلْبِي، وَنُورَ صَدْرِي، وَجَلاَءَ حُزْنِي، وَذَهَابَ هَمِّي)).
(اې الله! زه ستا بنده یم، ستا د بنده زوی یم، ستا د بندې زوی یم، زما تندی ستا په لاس کې دی (یعنې ته پر ما بشپړ واک لرې)، ستا حکم پر ما تل نافذ دی او ستا فیصله پر ما عادلانه ده. زه له تا نه ستا په هر هغه نوم غواړم چې ته خپل ځان ورباندې نومولی دی، یا دې په خپل کتاب کې نازل کړی دی، یا دې خپل مخلوق ته ښودلی دی، یا دې ته په خپله غیبي پوهه کې ځان سره ساتلی دی، چې قرآن د زما د زړه ژوند او د زما د سینې نور وګرځوې، او زما د غم لرې کولو او زما د اندیښنې د ختمېدو وسیله.)