د خوب دمخه څه ووایئ
((يَجْمَعُ كَفَّيْهِ ثُمَّ يَنْفُثُ فِيهِمَا فَيَقْرَأُ فِيهِمَا:بسم الله الرحمن الرحيم ﴿قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ اللَّهُ الصَّمَدُ لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ وَلَمْ يَكُن لَّهُ كُفُواً أَحَدٌ﴾. بسم الله الرحمن الرحيم ﴿قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِن شَرِّ مَا خَلَقَ وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ وَمِن شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ﴾. بسم الله الرحمن الرحيم ﴿قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ مَلِكِ النَّاسِ إِلَهِ النَّاسِ مِن شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ﴾ ثُمَّ يَمْسَحُ بِهِمَا مَا اسْتَطَاعَ مِنْ جَسَدِهِ يَبْدَأُ بِهِمَا عَلَى رَأْسِهِ وَوَجْهِهِ وَمَا أَقبَلَ مِنْ جَسَدِهِ)) (يفعلُ ذلك ثلاثَ مرَّاتٍ).
(کله چې پیغمبر ﷺ هره شپه بستر ته تلو، خپلې دواړه لاسونه به یې سره یو ځای کړل، په هغو کې به یې پوف وکړ (یو ډول پوف چې ډېره هوا او لږ لاړې لري)، د قرآن وروستۍ درې سورتونه به یې ولوستل (الاخلاص، الفلق، الناس)، بیا به یې په خپلو لاسونو تر هغه ځایه چې رسېده خپل ټول بدن مسح کاوه، له سر او مخ نه به یې پیل کاوه او بیا به یې د بدن نور برخې مسح کولې، دا کار به یې درې ځله کاوه.)
﴿اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِي السَّمَوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْـــــــــــدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلاَ يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضَ وَلاَ يَؤُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ﴾.
الله - له هغه پرته بل هېڅ معبود نشته، هغه ژوندی او د ټولو سانتونکی دی. نه هغه ته ډوزه رسېږي او نه خوب. څه چې په اسمانونو کې دي او څه چې په ځمکه کې دي هغه یې دي. څوک دی چې د هغه په اجازې پرته د هغه په وړاندې شفاعت وکړي؟ هغه پوهېږي هغه څه چې د دوی په وړاندې دي او هغه څه چې د دوی وروسته دي، او دوی د هغه له علم نه هیڅ شی نه شي احاطه کولای مګر هغه چې هغه یې وغواړي. د هغه کرسي اسمانونه او ځمکه راونیولي دي، او د دواړو ساتنه هغه نه ستړی کوي. او هغه ډېر لوړ او ډېر لوی دی.
﴿آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلآئِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لاَ نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ وَقَالُواْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ لاَ يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لاَ تُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلاَ تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْراً كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَ طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَآ أَنتَ مَوْلاَنَا فَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ﴾.
( 285 ) رسول په هغه څه ایمان راوړی چې د هغه رب له لورې ورته نازل شوي، او مومنانو هم. ټولو په الله، د هغه په پرښتو، د هغه په کتابونو او د هغه په رسولانو ایمان راوړی، [او وايي] موږ د هغه د رسولانو ترمنځ توپیر نه کوو. او دوی وايي: موږ واورېدل او اطاعت مو وکړ. [موږ] ستا بخښنه غواړو، اې زموږ ربه، او ستا لوري ته [وروستی] ورګرځېدل دي. ( 286 ) الله هېڅ نفس ته [هغه څه] نه ورکوي مګر د هغه د وس په اندازه. د هغه لپاره [د هغه ښه] دی چې ګټلی یې دی، او پر هغه [د هغه بد] دی چې کړی یې دی. اې زموږ ربه! که موږ هېر کړي یا غلطي کړې وي نو موږ مه نیسه. اې زموږ ربه! او پر موږ هغسې درانه بار مه کېږده لکه څنګه چې تا پر هغو کسانو کېښود چې له موږ مخکې وو. اې زموږ ربه! او پر موږ هغه څه مه راوړه چې موږ ته یې د زغملو وس نشته. او موږ ته عفو وکړه، موږ وبخښه، او پر موږ رحم وکړه. ته زموږ مولا یې، نو پر کافرو قوم موږ ته بریا راکړه.
((بِاسْمِكَ رَبِّي وَضَعْتُ جَنْبِي، وَبِكَ أَرْفَعُهُ، فَإِن أَمْسَكْتَ نَفْسِي فارْحَمْهَا، وَإِنْ أَرْسَلْتَهَا فَاحْفَظْهَا، بِمَا تَحْفَظُ بِهِ عِبَادَكَ الصَّالِحِينَ)).
(ستا په نامه، اې زما ربه، زه ځان پر بستر ایږدم او ستا په نامه پاڅېږم، نو که ته زما روح ونیسې نو پر هغه رحم وکړه، او که یې بیرته ولېږې نو هغه وساته لکه څنګه چې ته خپل صالح بندګان ساتې.)
((اللَّهُمَّ إِنَّكَ خَلَقْتَ نَفْسِي وَأَنْتَ تَوَفَّاهَا، لَكَ مَمَاتُهَا وَمَحْياهَا، إِنْ أَحْيَيْتَهَا فَاحْفَظْهَا، وَإِنْ أَمَتَّهَا فَاغْفِرْ لَهَا. اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ العَافِيَةَ)).
(اې الله! بېشکه تا زما روح پیدا کړی دی او ته به یې ساه واخلې، د هغه ژوند او مرګ ستا په لاس کې دی. که ته یې ژوندی وساتې نو وساته یې، او که یې ساه واخلې نو وبخښه یې. اې الله! زه له تا نه روغتیا غواړم.)
((اللَّهُمَّ قِنِي عَذَابَكَ يَوْمَ تَبْعَثُ عِبَادَكَ)).
(اې الله! ما د خپل عذاب له لاسه وساته په هغه ورځ چې ته خپل بندګان بیا راپاڅوې.)
((بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ أَمُوتُ وَأَحْيَا)).
(اې الله! ستا په نامه زه ژوندی کېږم او مرم.)
((سُبْحَانَ اللَّهِ (ثلاثاً وثلاثين) وَالْحَمْدُ لِلَّهِ (ثلاثاً وثلاثين) وَاللَّهُ أَكْبَرُ (أربعاً وثلاثينَ))).
(الله پاک دی. (دېرش درې ځله) ټوله ستاینه د الله ده. (دېرش درې ځله) الله ډېر لوی دی. (دېرش څلور ځله))
((اللَّهُمَّ رَبَّ السَّمَوَاتِ السَّبْعِ وَرَبَّ الأَرْضِ، وَرَبَّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ، رَبَّنَا وَرَبَّ كُلِّ شَيْءٍ، فَالِقَ الْحَبِّ وَالنَّوَى، وَمُنْزِلَ التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ، وَالْفُرْقَانِ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ كُلِّ شَيْءٍ أَنْتَ آخِذٌ بِنَاصِيَتِهِ. اللَّهُمَّ أَنْتَ الأَوَّلُ فَلَيْسَ قَبْلَكَ شَيْءٌ، وَأَنْتَ الآخِرُ فَلَيسَ بَعْدَكَ شَيْءٌ، وَأَنْتَ الظَّاهِرُ فَلَيْسَ فَوْقَكَ شَيْءٌ، وَأَنْتَ الْبَاطِنُ فَلَيْسَ دُونَكَ شَيْءٌ، اقْضِ عَنَّا الدَّيْنَ وَأَغْنِنَا مِنَ الْفَقْرِ)).
(اې الله! د اوو اسمانونو او د لوی عرش ربه، زموږ ربه او د ټولو شیانو ربه، د دانې او د خجورې د هډوکي ماتوونکیه، د تورات، انجیل او فرقان نازلوونکیه! زه له هغو ټولو شیانو له شر نه په تا پناه غواړم چې ته یې د تندي له ویښتانو نیسې (یعنې ته پرې بشپړ واک لرې). اې الله! ته الأول یې نو له تا مخکې هېڅ شی نشته، او ته الآخر یې نو له تا وروسته هېڅ شی نشته. ته الظاهر یې نو له تا پورته هېڅ شی نشته، او ته الباطن یې نو له تا نه نږدې هېڅ شی نشته. زموږ پور ادا کړه او موږ له بېوزلۍ بې نیازه کړه.) (تورات: هغه کتاب چې موسی علیه السلام ته نازل شو.) (انجیل: هغه کتاب چې عیسی علیه السلام ته نازل شو.) (فرقان: د قرآن له ډېرو نومونو څخه یو نوم دی، معنا یې: هغه معیار چې حق او باطل سره جلا کوي.) (الظاهر: د هغه د صفتونو عظمت او د هغه د عظمت او لوړتیا په مقابل کې د هر مخلوق کوچنیتوب ښيي، ځکه هغه په ذات او صفاتو کې له ټول مخلوق نه پورته دی.) (الباطن: د هغه په ټولو رازونو، هغه څه چې په زړونو کې دي او ډېرو ژورو شیانو پوهه او خبرتیا ښيي، او همدارنګه د هغه هغه نژدیوالی ښيي چې د هغه له عظمت سره سم ټولو ته نژدې دی.)
((الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَطْعَمَنَا وَسَقَانَا، وَكَفَانَا، وَآوَانَا، فَكَمْ مِمَّنْ لاَ كَافِيَ لَهُ وَلاَ مُؤْوِيَ)).
(ټوله ستاینه د هغه الله ده چې موږ ته یې خوراک او څښاک راکړ، موږ ته بسنه یې وکړه او پناه یې راکړه، ځکه څو ډېر کسان دي چې نه څوک ورته بسنه کوي او نه څوک ورته پناه ورکوي.)
((اللَّهُمَّ عَالِمَ الغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَاطِرَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ، رَبَّ كُلِّ شَيْءٍ وَمَلِيكَهُ، أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ نَفْسِي، وَمِنْ شَرِّ الشَّيْطانِ وَشِرْكِهِ، وَأَنْ أَقْتَرِفَ عَلَى نَفْسِي سُوءاً، أَوْ أَجُرَّهُ إِلَى مُسْلِمٍ)).
(اې الله! د پټو او ښکاره شیانو پوه، د اسمانونو او ځمکې پیدا کوونکیه، د هر شي ربه او پاچا! زه شاهدي ورکوم چې له تا پرته بل هیڅوک د عبادت وړ نشته. زه له خپل نفس له شر، او د شیطان له شر او شرک نه، او له دې نه په تا پناه غواړم چې پر خپل نفس ظلم وکړم یا دا ظلم پر بل مسلمان ورسوم.) (شرک: په هغو شیانو کې له الله سره بل څوک شریکول چې یواځې د هغه سره ځانګړي دي. دا کېدای شي په (1) عقیده کې وي، لکه دا باور چې له الله پرته بل څوک ګټه یا تاوان رسولای شي، (2) په خبرو کې، لکه له الله پرته په بل چا قسم خوړل، او (3) په عمل کې، لکه له الله پرته بل چا ته سجده یا رکوع کول.)
((يَقْرَأُ ﴿الم﴾ تَنْزِيلَ السَّجْدَة ِ، وَتَبَارَكَ الَّذي بِيَدِهِ الْمُلْكُ)).
(پیغمبر ﷺ به تر هغه نه ویده کېده تر څو چې یې سورة السجده (32 سورت) او سورة الملک (67 سورت) نه وو لوستي.)
((اللَّهُمَّ أَسْلَمْتُ نَفْسِي إِلَيْكَ، وَفَوَّضْتُ أَمْرِي إِلَيْكَ، وَوَجَّهْتُ وَجْهِي إِلَيْكَ، وَأَلْجَأْتُ ظَهْرِي إِلَيْكَ، رَغْبَةً وَرَهْبَةً إِلَيْكَ، لاَ مَلْجَأَ وَلاَ مَنْجَا مِنْكَ إِلاَّ إِلَيْكَ، آمَنْتُ بِكِتَابِكَ الَّذِي أَنْزَلْتَ، وَبِنَبِيِّكَ الَّذِي أَرْسَلْتَ)).
(اې الله! ما خپل نفس تا ته تسلیم کړ، خپل کار مې تا ته سپارلی دی، خپل مخ مې تا ته اړولی دی، او په بشپړه توګه پر تا توکل کوم، ستا په هیله او ویره کې. بېشکه له تا نه د تېښتې یا پناه ځای نشته مګر تا ته. زه ستا په هغه کتاب ایمان لرم چې ته نازل کړی دی او ستا په هغه پیغمبر ایمان لرم چې ته لېږلی دی.) (که ته بیا مړ شوې، نو په فطرت به مړ شې.) (فطرت: د اسلام دین، د ابراهیم علیه السلام لار.)
له خوبه د راپاڅېدو دعاګانې
(.الْحَمْدُ للَّهِ الَّذِي أَحْيَانَا بَعْدَ مَا أَمَاتَنَا، وَإِلَيْهِ النُّشُورُ )
(ټوله ستاینه د هغه الله ده چې موږ ته یې له مرګ (خوب) وروسته ژوند راکړ او د هغه لوري ته بیا راپاڅېدل دي.)
لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَريكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، سُبْحَانَ اللَّهِ، وَالْحَمْدُ للَّهِ، وَلاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، وَاللَّهُ أَكبَرُ، وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ، رَبِّ اغْفرْ لِي
(له الله پرته، چې یواځې دی او شریک نه لري، بل هیڅوک د عبادت وړ نشته، پاچاهي او ستاینه یې ده او هغه پر هر شي بشپړ توانا دی. الله پاک دی، او ټوله ستاینه د الله ده، او له الله پرته بل هیڅوک د عبادت وړ نشته، الله ډېر لوی دی او له الله، چې لوړ او لوی دی، پرته نه کوم ځواک شته او نه کوم زور. اې زما ربه! ما وبښه)
( الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي عَافَانِي فِي جَسَدِي، وَرَدَّ عَلَيَّ رُوحِي، وَأَذِنَ لي بِذِكْرِهِ )
(ټوله ستاینه د هغه الله ده چې زما روغتیا یې راته بېرته راکړه، روح یې راته راستون کړ او ما ته یې اجازه راکړه چې هغه یاد کړم.)
﴿ إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لَآيَاتٍ لأُوْلِي الألْبَابِ الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَاماً وَقُعُوداً وَعَلَىَ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلاً سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ رَبَّنَا إِنَّكَ مَن تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنصَارٍ رَّبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِياً يُنَادِي لِلإِيمَانِ أَنْ آمِنُواْ بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الأبْرَارِ رَبَّنَا وَآتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَى رُسُلِكَ وَلاَ تُخْزِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّكَ لاَ تُخْلِفُ الْمِيعَادَ فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لاَ أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِّنكُم مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى بَعْضُكُم مِّن بَعْضٍ فَالَّذِينَ هَاجَرُواْ وَأُخْرِجُواْ مِن دِيَارِهِمْ وَأُوذُواْ فِي سَبِيلِي وَقَاتَلُواْ وَقُتِلُواْ لأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ ثَوَاباً مِّن عِندِ اللَّهِ وَاللَّهُ عِندَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ لاَ يَغُرَّنَّكَ تَقَلُّبُ الَّذِينَ كَفَرُواْ فِي الْبِلاَدِ مَتَاعٌ قَلِيلٌ ثُمَّ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمِهَادُ لَكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْاْ رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا نُزُلاً مِّنْ عِندِ اللَّهِ وَمَا عِندَ اللَّهِ خَيْرٌ لِّلأَبْرَارِ وَإِنَّ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَمَن يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَمَا أُنزِلَ إِلَيْكُمْ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْهِمْ خَاشِعِينَ لِلَّهِ لاَ يَشْتَرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ ثَمَناً قَلِيلاً أُوْلَئِكَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ إِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اصْبِرُواْ وَصَابِرُواْ وَرَابِطُواْ وَاتَّقُواْ اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ﴾
( 190 ) بېشکه د اسمانونو او ځمکې په پیدایښت او د شپې او ورځې په یو بل پسې راتلو کې د عقل خاوندانو لپاره نښې دي.( 191 ) هغه کسان چې په ولاړه، ناسته او په پښو [پرتو] الله یادوي او د اسمانونو او ځمکې په پیدایښت کې فکر کوي، [وايي]: اې زموږ ربه! تا دا بې ځایه نه دی پیدا کړی؛ ته پاک یې [له داسې شي]؛ نو موږ د دوزخ له عذاب وساته.( 192 ) اې زموږ ربه! بېشکه چې څوک ته دوزخ ته داخل کړې - نو تا هغه سپک کړ، او ظالمانو ته هېڅ مرسته کوونکي نشته.( 193 ) اې زموږ ربه! بېشکه موږ یو بلونکی واورېد چې ایمان ته بلنه کوي، [وایي]: «په خپل رب ایمان راوړئ»، نو موږ ایمان راوړ. اې زموږ ربه! نو زموږ ګناهونه وبښه او زموږ بدۍ له موږ لرې کړه او موږ له نېکانو سره مړه کړه.( 194 ) اې زموږ ربه! او هغه څه موږ ته راکړه چې تا موږ سره د خپلو رسولانو له لارې وعده کړې ده او د قیامت په ورځ موږ مه سپکوه. بېشکه ته له وعدې نه نه تېرېږې.( 195 ) نو د دوی رب ورته ځواب ورکړ: زه به ستاسو له منځ څخه د هېڅ کار کوونکي عمل نه ضایع کوم، که نارینه وي که ښځینه؛ تاسو یو له بل څخه یاست. نو هغه کسان چې هجرت یې وکړ یا له خپلو کورونو وشړل شول یا زما په لار کې ځورول شول یا جنګ یې وکړ یا ووژل شول - زه به یقیناً ورڅخه د دوی بدۍ لرې کړم، او زه به یقیناً دوی هغو باغونو ته داخل کړم چې لاندې یې سیندونه بهېږي، د الله له لورې د بدلې په توګه، او الله سره ښه بدله ده.( 196 ) د کافرانو په ځمکه کې [بې قیده] ګرځېدل دې تا ونه غولوي.( 197 ) [دا یواځې] لږ ګټه ده؛ بیا د دوی [وروستی] ځای دوزخ دی، او هغه څومره بد ځای دی.( 198 ) خو هغه کسان چې له خپل رب نه ویره لري، د هغوی لپاره داسې باغونه دي چې لاندې یې سیندونه بهېږي، تل به پکې وي، د الله له لورې د میلمستیا په توګه. او هغه څه چې د الله سره دي د نېکانو لپاره ښه دي.( 199 ) او بېشکه د اهل کتاب له منځ څخه ځینې داسې کسان شته چې په الله او په هغه څه ایمان لري چې تاسو ته نازل شوي او چې دوی ته نازل شوي، [او] د الله په وړاندې عاجزي کوي. دوی د الله آیتونه په لږ بیه نه پلوري. د دوی لپاره د دوی د رب سره د دوی اجر دی. بېشکه الله ژر حساب کوونکی دی.( 200 ) اې هغو کسانو چې ایمان مو راوړی دی! صبر وکړئ او ثابت قدمه اوسئ او (په ډګر کې) ولاړ اوسئ او له الله نه ووېرېږئ، ترڅو بریالي شئ.
