Çfarë të thoni kur dëgjoni ezanin

يَقُولُ مِثْلَ مَا يَقُولُ المُؤَذِّنُ إِلاَّ فِي ((حَيَّ عَلَى الصَّلَاةِ وَحَيَّ عَلَى الْفَلَاحِ)) فَيقُولُ: ((لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ)).

‘Përsëritet çfarë thotë muezini, përveç kur ai thotë: Hajja ‘alas-salah (ose) hajja ‘alal-felah ‘ejani në namaz, ejani te suksesi’, në vend të kësaj duhet thënë: La havle ve la kuvvete illa billah. ‘Nuk ka forcë as fuqi pa Allahun.’

يَقُولُ: ((وَأَنَا أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، رَضِيتُ بِاللَّهِ رَبَّاً، وَبِمُحَمَّدٍ رَسُولاً، وَبِالْإِسْلاَمِ دِينَاً)) ((يَقُولُ ذَلِكَ عَقِبَ تَشَهُّدِ الْمُؤَذِّنِ)).

Menjëherë pas dëshmisë së besimit që thërret muezini, thuhet:‘Edhe unë dëshmoj se nuk ka zot tjetër që meriton të adhurohet përveç Allahut, i Vetëm, pa asnjë ortak, dhe se Muhamedi është robi dhe i Dërguari i Tij. Jam i kënaqur me Allahun si Zot, me Muhamedin si i Dërguar dhe me Islamin si fe.’

((يُصَلِّي عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ فَرَاغِهِ مِنْ إِجَابَةِ الْمُؤَذِّنِ)).

‘Pastaj duhet dërguar salavat mbi Profetin (sal-Allahu alejhi ve sellem) pasi t’i përgjigjesh thirrjes së muezinit’.

يَقُولُ: ((اللَّهُمَّ رَبَّ هَذِهِ الدَّعْوَةِ التَّامَّةِ، وَالصَّلاَةِ الْقَائِمَةِ، آتِ مُحَمَّداً الْوَسِيلَةَ وَالْفَضِيلَةَ، وَابْعَثْهُ مَقَامَاً مَحمُوداً الَّذِي وَعَدْتَهُ، [إِنَّكَ لَا تُخْلِفُ الْمِيعَادَ])).

‘O Allah, Zoti i kësaj thirrjeje të përsosur dhe i këtij namazi që do të falet, jepi Muhamedit el-vesile dhe el-fadile dhe ngjite atë në vendin e lavdëruar që ia ke premtuar. Vërtet, Ti nuk e thyen premtimin.’el-vesile: Një shkallë në Xhenet.el-fadile: Një rang mbi të gjithë krijesat.vendi i lavdëruar: Vendi ku të gjitha krijesat do ta lavdërojnë, që llogaria të kryhet shpejt dhe të çlirohen nga qëndrimi i gjatë në këmbë, ose roli i ndërmjetësimit.

((يَدْعُو لِنَفسِهِ بَيْنَ الْأَذَانِ وَالْإِقَامَةِ فَإِنَّ الدُّعَاءَ حِينَئِذٍ لاَ يُرَدُّ)).

Duhet gjithashtu të bësh dua për vete gjatë kohës ndërmjet ezanit dhe ikametit, pasi duaja në atë kohë nuk refuzohet.