آنچه هنگام شنیدن اذان گفته می‌شود

يَقُولُ مِثْلَ مَا يَقُولُ المُؤَذِّنُ إِلاَّ فِي ((حَيَّ عَلَى الصَّلَاةِ وَحَيَّ عَلَى الْفَلَاحِ)) فَيقُولُ: ((لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ)).

«هنگامی که مؤذن اذان می‌گوید، همان‌گونه که او می‌گوید تکرار می‌کنید، مگر وقتی که می‌گوید: «حَیَّ عَلَی الصَّلاة» (یا) «حَیَّ عَلَی الفَلاح» یعنی «بشتاب به‌سوی نماز، بشتاب به‌سوی رستگاری»؛ که در این صورت باید به‌جای آن گفت: «لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ إِلّا بِاللهِ»؛ «هیچ توان و نیرویی جز به یاری الله نیست.»

يَقُولُ: ((وَأَنَا أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، رَضِيتُ بِاللَّهِ رَبَّاً، وَبِمُحَمَّدٍ رَسُولاً، وَبِالْإِسْلاَمِ دِينَاً)) ((يَقُولُ ذَلِكَ عَقِبَ تَشَهُّدِ الْمُؤَذِّنِ)).

بلافاصله پس از شهادتین مؤذن، می‌گوید: «و من نیز گواهی می‌دهم که هیچ معبودی به حق جز الله نیست، یگانه است و شریکی ندارد، و اینکه محمد بنده و فرستادهٔ اوست. به الله به‌عنوان پروردگار، و به محمد به‌عنوان پیامبر، و به اسلام به‌عنوان دین راضی و خشنودم.»

((يُصَلِّي عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ فَرَاغِهِ مِنْ إِجَابَةِ الْمُؤَذِّنِ)).

«سپس باید پس از پاسخ دادن به اذان مؤذن، بر پیامبر ﷺ (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) صلوات فرستاد.»

يَقُولُ: ((اللَّهُمَّ رَبَّ هَذِهِ الدَّعْوَةِ التَّامَّةِ، وَالصَّلاَةِ الْقَائِمَةِ، آتِ مُحَمَّداً الْوَسِيلَةَ وَالْفَضِيلَةَ، وَابْعَثْهُ مَقَامَاً مَحمُوداً الَّذِي وَعَدْتَهُ، [إِنَّكَ لَا تُخْلِفُ الْمِيعَادَ])).

«بار خدایا، ای پروردگار این دعوت کامل و پروردگار این نمازی که برپا می‌شود، به محمد «وسیله» و «فضیلت» عطا فرما و او را به مقام ستوده‌ای که به او وعده داده‌ای برسان. به‌راستی تو هرگز خلف وعده نمی‌کنی.» وسیله: منزلتی در بهشت. فضیلت: مرتبه‌ای برتر از همهٔ مخلوقات. مقام ستوده: مقامی که همهٔ مخلوقات در آن او را می‌ستایند، تا حسابرسی به‌سرعت انجام شود و مردم از ایستادن طولانی رها شوند، یا مقام شفاعت.

((يَدْعُو لِنَفسِهِ بَيْنَ الْأَذَانِ وَالْإِقَامَةِ فَإِنَّ الدُّعَاءَ حِينَئِذٍ لاَ يُرَدُّ)).

همچنین باید در فاصلهٔ میان اذان و اقامه برای خود دعا کرد، زیرا دعا در این زمان رد نمی‌شود.