کله چې اذان واورئ څه ووایئ

يَقُولُ مِثْلَ مَا يَقُولُ المُؤَذِّنُ إِلاَّ فِي ((حَيَّ عَلَى الصَّلَاةِ وَحَيَّ عَلَى الْفَلَاحِ)) فَيقُولُ: ((لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ)).

کله چې مؤذن اذان کوي، انسان باید هماغه شان تکرار کړي لکه مؤذن چې وايي، پرته له دې چې کله مؤذن وايي «حَيَّ عَلَى الصَّلَاة» (یا) «حَيَّ عَلَى الْفَلَاح» یعنې «لمانځه ته راشئ، بریالیتوب ته راشئ»، نو په ځای یې باید ووايي: «لا حول ولا قوة إلا بالله»، یعنې «له الله پرته نه کوم ځواک شته او نه کوم زور.»

يَقُولُ: ((وَأَنَا أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، رَضِيتُ بِاللَّهِ رَبَّاً، وَبِمُحَمَّدٍ رَسُولاً، وَبِالْإِسْلاَمِ دِينَاً)) ((يَقُولُ ذَلِكَ عَقِبَ تَشَهُّدِ الْمُؤَذِّنِ)).

د مؤذن د شهادت له ویلو سمدستي وروسته، انسان وايي: «او زه هم شاهدي ورکوم چې له الله پرته، چې یواځې دی او شریک نه لري، بل هیڅوک د عبادت وړ نشته، او دا چې محمد ﷺ د هغه بنده او رسول دی. زه د الله په رب کېدو، د محمد ﷺ په رسول کېدو او د اسلام په دین کېدو راضي یم.»

((يُصَلِّي عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ فَرَاغِهِ مِنْ إِجَابَةِ الْمُؤَذِّنِ)).

بیا باید انسان د مؤذن د اذان له ځواب ورکولو وروسته په پیغمبر ﷺ درود ووايي.

يَقُولُ: ((اللَّهُمَّ رَبَّ هَذِهِ الدَّعْوَةِ التَّامَّةِ، وَالصَّلاَةِ الْقَائِمَةِ، آتِ مُحَمَّداً الْوَسِيلَةَ وَالْفَضِيلَةَ، وَابْعَثْهُ مَقَامَاً مَحمُوداً الَّذِي وَعَدْتَهُ، [إِنَّكَ لَا تُخْلِفُ الْمِيعَادَ])).

«اې الله! د دې بشپړې بلنې او د دې دریدونکي لمانځه ربه! محمد ﷺ ته وسیله او فضیلت ورکړه، او هغه په هغه ستایل شوي مقام راپاڅوه چې تا ورسره وعده کړې ده. بېشکه چې ته له خپلې وعدې نه تېرېږې.» وسیله: په جنت کې یو مقام. فضیلت: له ټول مخلوق څخه لوړه مرتبه. ستایل شوی مقام: هغه مقام چې ټول مخلوق به هلته هغه ستایي، ترڅو حساب ژر پیل شي او خلک له اوږدې ولاړې خلاص شي، او د شفاعت (منځګړیتوب) مقام ورکړل شي.

((يَدْعُو لِنَفسِهِ بَيْنَ الْأَذَانِ وَالْإِقَامَةِ فَإِنَّ الدُّعَاءَ حِينَئِذٍ لاَ يُرَدُّ)).

انسان باید د اذان او اقامت ترمنځ په وخت کې د ځان لپاره هم دعا وکړي، ځکه په داسې وخت کې دعا نه رد کېږي.