دعاهای پیش از خواب و هنگام بیدار شدن

((يَجْمَعُ كَفَّيْهِ ثُمَّ يَنْفُثُ فِيهِمَا فَيَقْرَأُ فِيهِمَا:بسم الله الرحمن الرحيم ﴿قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ اللَّهُ الصَّمَدُ لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ وَلَمْ يَكُن لَّهُ كُفُواً أَحَدٌ﴾. بسم الله الرحمن الرحيم ﴿قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِن شَرِّ مَا خَلَقَ وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ وَمِن شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ﴾. بسم الله الرحمن الرحيم ﴿قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ مَلِكِ النَّاسِ إِلَهِ النَّاسِ مِن شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ﴾ ثُمَّ يَمْسَحُ بِهِمَا مَا اسْتَطَاعَ مِنْ جَسَدِهِ يَبْدَأُ بِهِمَا عَلَى رَأْسِهِ وَوَجْهِهِ وَمَا أَقبَلَ مِنْ جَسَدِهِ)) (يفعلُ ذلك ثلاثَ مرَّاتٍ).

(پیامبر ﷺ هر شب هنگامی که به بستر می‌رفت، کف دو دستش را به هم می‌آورد، در آن‌ها می‌دمید (دمیدنی که بیشتر هواست و اندکی آب دهان دارد)، سه سورهٔ پایانی قرآن (اخلاص، فلق، ناس) را می‌خواند و سپس با دو دست تا آنجا که می‌توانست بر تمام بدنش می‌کشید، از سر و صورت آغاز می‌کرد و سپس بر دیگر اندام‌ها؛ و این کار را سه بار انجام می‌داد.)

﴿اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِي السَّمَوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْـــــــــــدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلاَ يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضَ وَلاَ يَؤُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ﴾.

الله — هیچ معبودی جز او نیست، زنده و پاینده [و نگه‌دارندهٔ همه‌چیز] است. نه چُرت او را فرو می‌گیرد و نه خواب. آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است از آنِ اوست. کیست که جز به اجازهٔ او نزد او شفاعت کند؟ آنچه را [اکنون] پیش روی آنان است و آنچه را پس از آنان خواهد بود می‌داند، و آنان از دانش او به چیزی احاطه نمی‌یابند جز آنچه او بخواهد. کرسی او آسمان‌ها و زمین را فرا گرفته است و نگهداری آن دو او را خسته نمی‌کند. و او والا و بزرگ است.

﴿آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلآئِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لاَ نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ وَقَالُواْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ لاَ يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لاَ تُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلاَ تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْراً كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَ طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَآ أَنتَ مَوْلاَنَا فَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ﴾.

( ۲۸۵ ) پیامبر به آنچه از جانب پروردگارش بر او نازل شده ایمان آورده است، و مؤمنان نیز. همه به الله و فرشتگان و کتاب‌ها و پیامبرانش ایمان آورده‌اند، [و می‌گویند:] میان هیچ‌یک از پیامبرانش فرق نمی‌گذاریم. و گفتند: شنیدیم و اطاعت کردیم. [آمرزش] تو را [می‌طلبیم] ای پروردگار ما، و بازگشت [نهایی] به‌سوی توست. ( ۲۸۶ ) الله هیچ‌کس را جز به اندازهٔ توانش تکلیف نمی‌کند. آنچه [از نیکی] به دست آورده به سود اوست و آنچه [از بدی] کسب کرده به زیان او. پروردگارا، اگر فراموش کردیم یا خطا کردیم ما را مؤاخذه مکن. پروردگارا، و بار سنگینی بر دوش ما مگذار، همان‌گونه که بر دوش کسانی که پیش از ما بودند نهادی. پروردگارا، و آنچه را توانش را نداریم بر ما تحمیل مکن. و از ما درگذر؛ و ما را بیامرز؛ و بر ما رحم کن. تو مولا و یاور مایی، پس ما را بر قوم کافران پیروز گردان.

((بِاسْمِكَ رَبِّي وَضَعْتُ جَنْبِي، وَبِكَ أَرْفَعُهُ، فَإِن أَمْسَكْتَ نَفْسِي فارْحَمْهَا، وَإِنْ أَرْسَلْتَهَا فَاحْفَظْهَا، بِمَا تَحْفَظُ بِهِ عِبَادَكَ الصَّالِحِينَ)).

(به نام تو ای پروردگارم، پهلو بر بستر می‌نهم و به نام تو برمی‌خیزم؛ پس اگر جانم را گرفتی بر آن رحم کن، و اگر آن را بازگرداندی آن را همان‌گونه نگه دار که بندگان شایستهٔ خود را نگه می‌داری.)

((اللَّهُمَّ إِنَّكَ خَلَقْتَ نَفْسِي وَأَنْتَ تَوَفَّاهَا، لَكَ مَمَاتُهَا وَمَحْياهَا، إِنْ أَحْيَيْتَهَا فَاحْفَظْهَا، وَإِنْ أَمَتَّهَا فَاغْفِرْ لَهَا. اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ العَافِيَةَ)).

(بار خدایا، به‌راستی تو جانم را آفریدی و تو آن را می‌گیری؛ مرگ و زندگی آن از آنِ توست. اگر آن را زنده نگه داشتی از آن نگهداری کن، و اگر آن را گرفتی آن را بیامرز. بار خدایا، از تو سلامتی می‌خواهم.)

((اللَّهُمَّ قِنِي عَذَابَكَ يَوْمَ تَبْعَثُ عِبَادَكَ)).

(بار خدایا، مرا از عذابت در روزی که بندگانت برانگیخته می‌شوند در امان بدار.)

((بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ أَمُوتُ وَأَحْيَا)).

(به نام تو ای الله، زنده می‌شوم و می‌میرم.)

((سُبْحَانَ اللَّهِ (ثلاثاً وثلاثين) وَالْحَمْدُ لِلَّهِ (ثلاثاً وثلاثين) وَاللَّهُ أَكْبَرُ (أربعاً وثلاثينَ))).

(الله پاک و منزّه است. (سی‌وسه بار) سپاس مخصوص الله است. (سی‌وسه بار) الله بزرگ‌تر است. (سی‌وچهار بار))

((اللَّهُمَّ رَبَّ السَّمَوَاتِ السَّبْعِ وَرَبَّ الأَرْضِ، وَرَبَّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ، رَبَّنَا وَرَبَّ كُلِّ شَيْءٍ، فَالِقَ الْحَبِّ وَالنَّوَى، وَمُنْزِلَ التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ، وَالْفُرْقَانِ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ كُلِّ شَيْءٍ أَنْتَ آخِذٌ بِنَاصِيَتِهِ. اللَّهُمَّ أَنْتَ الأَوَّلُ فَلَيْسَ قَبْلَكَ شَيْءٌ، وَأَنْتَ الآخِرُ فَلَيسَ بَعْدَكَ شَيْءٌ، وَأَنْتَ الظَّاهِرُ فَلَيْسَ فَوْقَكَ شَيْءٌ، وَأَنْتَ الْبَاطِنُ فَلَيْسَ دُونَكَ شَيْءٌ، اقْضِ عَنَّا الدَّيْنَ وَأَغْنِنَا مِنَ الْفَقْرِ)).

(بار خدایا، پروردگار هفت آسمان و عرش بزرگ، پروردگار ما و پروردگار همهٔ چیزها، شکافندهٔ دانه و هسته، فرستندهٔ تورات، انجیل و فرقان، از شرّ هر چیزی که تو پیشانی‌اش را در دست داری (یعنی تسلط کامل بر آن داری) به تو پناه می‌برم. بار خدایا، تو «الاول» هستی و پیش از تو چیزی نیست، و تو «الآخر» هستی و پس از تو چیزی نیست. تو «الظاهر» هستی و بالاتر از تو چیزی نیست، و تو «الباطن» هستی و نزدیک‌تر از تو چیزی نیست. وام ما را ادا کن و ما را از فقر بی‌نیاز گردان.)(تورات: کتابی که بر موسی علیه‌السلام نازل شد.)(انجیل: کتابی که بر عیسی علیه‌السلام نازل شد.)(فرقان: یکی از نام‌های متعدد قرآن، به معنای معیاری که حق را از باطل جدا می‌کند.)(الظاهر: بیانگر عظمت صفات او و ناچیزی هر آفریده‌ای در برابر عظمت و بلندمرتبگی اوست، زیرا او از نظر ذات و صفات برتر از همهٔ آفریدگانش است.)(الباطن: بیانگر آگاهی و دانش او به همهٔ رازها، به آنچه در دل‌هاست و نهان‌ترین چیزهاست، همچنان که بیانگر نزدیکی او به همه است، به گونه‌ای که شایستهٔ شکوه اوست.)

((الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَطْعَمَنَا وَسَقَانَا، وَكَفَانَا، وَآوَانَا، فَكَمْ مِمَّنْ لاَ كَافِيَ لَهُ وَلاَ مُؤْوِيَ)).

(سپاس مخصوص الله است که ما را خوراند و نوشاند، و ما را کفایت کرد و پناه داد؛ زیرا بسیارند کسانی که نه کفایت‌کننده‌ای دارند و نه پناه‌دهنده‌ای.)

((اللَّهُمَّ عَالِمَ الغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَاطِرَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ، رَبَّ كُلِّ شَيْءٍ وَمَلِيكَهُ، أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ نَفْسِي، وَمِنْ شَرِّ الشَّيْطانِ وَشِرْكِهِ، وَأَنْ أَقْتَرِفَ عَلَى نَفْسِي سُوءاً، أَوْ أَجُرَّهُ إِلَى مُسْلِمٍ)).

(بار خدایا، ای دانندهٔ نهان و آشکار، آفریدگار آسمان‌ها و زمین، پروردگار و فرمانروای همه‌چیز، گواهی می‌دهم که هیچ معبودی به حق جز تو نیست. از شرّ نفسم و از شرّ و شرک شیطان، و از اینکه بر خود بدی کنم یا آن را به مسلمانی دیگر برسانم، به تو پناه می‌برم.)(شرک: انباز قرار دادن برای الله در آنچه ویژهٔ اوست. این می‌تواند در (۱) اعتقاد باشد، مانند باور به اینکه غیر الله قدرت سود و زیان رساندن دارد، (۲) گفتار، مانند سوگند خوردن به غیر الله، و (۳) کردار، مانند رکوع یا سجده برای غیر الله.)

((يَقْرَأُ ﴿الم﴾ تَنْزِيلَ السَّجْدَة ِ، وَتَبَارَكَ الَّذي بِيَدِهِ الْمُلْكُ)).

(پیامبر ﷺ نمی‌خوابید تا آنکه سورهٔ سجده (سورهٔ ۳۲) و سورهٔ ملک (سورهٔ ۶۷) را بخواند.)

((اللَّهُمَّ أَسْلَمْتُ نَفْسِي إِلَيْكَ، وَفَوَّضْتُ أَمْرِي إِلَيْكَ، وَوَجَّهْتُ وَجْهِي إِلَيْكَ، وَأَلْجَأْتُ ظَهْرِي إِلَيْكَ، رَغْبَةً وَرَهْبَةً إِلَيْكَ، لاَ مَلْجَأَ وَلاَ مَنْجَا مِنْكَ إِلاَّ إِلَيْكَ، آمَنْتُ بِكِتَابِكَ الَّذِي أَنْزَلْتَ، وَبِنَبِيِّكَ الَّذِي أَرْسَلْتَ)).

(بار خدایا، جانم را به تو تسلیم کردم، کارم را به تو سپردم، روی خود را به‌سوی تو گرداندم و با امید و بیم از تو، کاملاً بر تو تکیه کردم. به‌راستی هیچ پناه و گریزگاهی از تو جز به‌سوی تو نیست. به کتابت که فرو فرستادی و به پیامبرت که فرستادی ایمان آوردم.)(اگر پس از آن بمیری، بر فطرت مرده‌ای.)(فطرت: دین اسلام، راه ابراهیم علیه‌السلام.)

(.الْحَمْدُ للَّهِ الَّذِي أَحْيَانَا بَعْدَ مَا أَمَاتَنَا، وَإِلَيْهِ النُّشُورُ )

(Bizni o'ldirgandan keyin tiriltirgan Allohga hamd bo'lsin va qaytish Uningdir.)

لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَريكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، سُبْحَانَ اللَّهِ، وَالْحَمْدُ للَّهِ، وَلاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، وَاللَّهُ أَكبَرُ، وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ، رَبِّ اغْفرْ لِي

(Alloh yagona, sherigi yo'q Zotdan o'zga iloh yo'q, mulk Unikidir, hamd Unga xosdir va U hamma narsaga qodirdir. Alloh naqadar pokdir, hamd Allohga xosdir, Allohdan o'zga iloh yo'q, Alloh eng buyukdir va Oliy va Ulug' Alloh bilan bo'lmasa, na kuch va na quvvat yo'q. Ey Robbim, meni kechir)

( الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي عَافَانِي فِي جَسَدِي، وَرَدَّ عَلَيَّ رُوحِي، وَأَذِنَ لي بِذِكْرِهِ )

(Menga salomatligimni qaytargan, joonimni qaytargan va Uni zikr qilishga izn bergan Allohga hamd bo'lsin.)

﴿ إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لَآيَاتٍ لأُوْلِي الألْبَابِ الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَاماً وَقُعُوداً وَعَلَىَ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلاً سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ رَبَّنَا إِنَّكَ مَن تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنصَارٍ رَّبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِياً يُنَادِي لِلإِيمَانِ أَنْ آمِنُواْ بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الأبْرَارِ رَبَّنَا وَآتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَى رُسُلِكَ وَلاَ تُخْزِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّكَ لاَ تُخْلِفُ الْمِيعَادَ فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لاَ أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِّنكُم مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى بَعْضُكُم مِّن بَعْضٍ فَالَّذِينَ هَاجَرُواْ وَأُخْرِجُواْ مِن دِيَارِهِمْ وَأُوذُواْ فِي سَبِيلِي وَقَاتَلُواْ وَقُتِلُواْ لأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ ثَوَاباً مِّن عِندِ اللَّهِ وَاللَّهُ عِندَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ لاَ يَغُرَّنَّكَ تَقَلُّبُ الَّذِينَ كَفَرُواْ فِي الْبِلاَدِ مَتَاعٌ قَلِيلٌ ثُمَّ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمِهَادُ لَكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْاْ رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا نُزُلاً مِّنْ عِندِ اللَّهِ وَمَا عِندَ اللَّهِ خَيْرٌ لِّلأَبْرَارِ وَإِنَّ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَمَن يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَمَا أُنزِلَ إِلَيْكُمْ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْهِمْ خَاشِعِينَ لِلَّهِ لاَ يَشْتَرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ ثَمَناً قَلِيلاً أُوْلَئِكَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ إِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اصْبِرُواْ وَصَابِرُواْ وَرَابِطُواْ وَاتَّقُواْ اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ﴾

( 190 ) Albatta, osmonlar va yerning yaratilishida hamda kecha va kunduzning almashinuvida aql egalari uchun oyatlar bor.( 191 ) Ular tik turgan, o'tirgan va yonboshlagan holda Allohni zikr qiladilar va osmonlar hamda yerning yaratilishi haqida o'ylaydilar: «Robbimiz, Sen buni behuda yaratmading; Sen pok va muqaddassan; bizni do'zax azobidan asra.( 192 ) Robbimiz, albatta, Sen kimni do'zaxga kiritsang, uni sharmanda qilgansan. Zolimlar uchun hech qanday yordamchilar yo'q.( 193 ) Robbimiz, albatta, biz iymonga da'vat qiluvchi bir chaqiruvchining: «Robbingizga iymon keltiringlar», deganini eshitdik va iymon keltirdik. Robbimiz, gunohlarimizni kechir, yomonliklarimizni o'chir va bizni solihlar bilan birga vafot ettir.( 194 ) Robbimiz, payg'ambarlaring orqali bizga va'da qilganingni ato et va Qiyomat kunida bizni sharmanda qilma. Albatta, Sen va'dangga xilof qilmaysan.»( 195 ) Robbilari ularga javob berdi: «Men sizlardan biror amal qiluvchining, erkak bo'lsin, ayol bo'lsin, amalini zoye qilmayman; sizlar bir-biringizdansiz. Hijrat qilganlar, yurtlaridan haydalganlar, Mening yo'limda ozor chekkanlar, jang qilganlar va o'ldirilganlarning yomonliklarini albatta o'chiraman va ularni ostidan daryolar oqib turadigan jannatlarga albatta kiritaman, bu Alloh tomonidan mukofotdir. Alloh huzurida eng yaxshi mukofot bor.»( 196 ) Kofirlarning shaharlarda erkin yurishlari seni aldab qo'ymasin.( 197 ) [Bu] ozgina lazzatdir, so'ngra ularning [oxirgi] joyi do'zaxdir va u naqadar yomon qarorgohdir.( 198 ) Lekin Robbilaridan qo'rqqanlar uchun ostidan daryolar oqib turadigan, ularda abadiy qoladigan jannatlar bor, bu Alloh tomonidan mehmondorchilikdir. Alloh huzuridagi narsa solihlar uchun eng yaxshidir.( 199 ) Albatta, Ahli kitobdan Allohga, sizga nozil qilingan narsaga va ularga nozil qilingan narsaga iymon keltiradigan, Allohga itoatkorlik bilan bo'ysunadigan kishilar bor. Ular Allohning oyatlarini arzon narxga sotmaydilar. Ana shularning mukofoti Robbilari huzuridadir. Albatta, Alloh hisobni tez oluvchidir.( 200 ) Ey iymon keltirganlar, sabr qilinglar, sabrda bardoshli bo'linglar, [chegaralarni] qo'riqlanglar va Allohdan qo'rqinglar, shoyad najot topsangizlar.