أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيطَانِ الرَّجِيمِ ﴿اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِي السَّمَوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلاَ يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضَ وَلاَ يَؤُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ﴾.
الله — هیچ معبودی جز او نیست، زنده و پاینده [و نگه‌دارندهٔ همه‌چیز] است. نه چُرت او را فرو می‌گیرد و نه خواب. آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است از آنِ اوست. کیست که جز به اجازهٔ او نزد او شفاعت کند؟ آنچه را [اکنون] پیش روی آنان است و آنچه را پس از آنان خواهد بود می‌داند، و آنان از دانش او به چیزی احاطه نمی‌یابند جز آنچه او بخواهد. کرسی او آسمان‌ها و زمین را فرا گرفته است و نگهداری آن دو او را خسته نمی‌کند. و او والا و بزرگ است.
(بسم الله الرحمن الرحيم ﴿قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ اللَّهُ الصَّمَدُ لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ وَلَمْ يَكُن لَّهُ كُفُواً أَحَدٌ﴾.) (بسم الله الرحمن الرحيم ﴿قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِن شَرِّ مَا خَلَقَ وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ وَمِن شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ﴾.) (بسم الله الرحمن الرحيم ﴿قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ مَلِكِ النَّاسِ إِلَهِ النَّاسِ مِن شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ﴾)
([سورهٔ اخلاص (۱۱۲)]( ۱ ) بگو: او الله است، [که] یکتاست؛( ۲ ) الله پناه همگان [و بی‌نیاز مطلق] است؛( ۳ ) نزاده و زاده نشده است؛( ۴ ) و هیچ‌کس همتای او نیست.)([سورهٔ فلق (۱۱۳)] ( ۱ ) بگو: به پروردگار سپیده‌دم پناه می‌برم؛( ۲ ) از شرّ آنچه آفریده است؛( ۳ ) و از شرّ تاریکی چون فراگیرد؛( ۴ ) و از شرّ دمندگان در گره‌ها؛( ۵ ) و از شرّ حسودْ هنگامی که حسد ورزد. )([سورهٔ ناس (۱۱۴)])( ۱ ) بگو: به پروردگار مردم پناه می‌برم؛( ۲ ) فرمانروای مردم؛( ۳ ) معبود مردم؛( ۴ ) از شرّ وسوسه‌گرِ پنهان‌شونده —( ۵ ) که در سینه‌های مردم وسوسه [بد] می‌افکند —( ۶ ) از جنّیان و آدمیان.
((أَصْبَحْنَا وَأَصْبَحَ الْمُلْكُ لِلَّهِ ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ، لاَ إِلَهَ إلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، رَبِّ أَسْأَلُكَ خَيْرَ مَا فِي هَذَا الْيَوْمِ وَخَيرَ مَا بَعْدَهُ ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا فِي هَذَا الْيَوْمِ وَشَرِّ مَا بَعْدَهُ، رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْكَسَلِ وَسُوءِ الْكِبَرِ، رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ عَذَابٍ فِي النَّارِ وَعَذَابٍ فِي الْقَبْرِ)). [ وإذا أمسى قال: أمسينا وأمسى الملك للَّه] [وإذا أمسى قال: رب أسألك خير ما في هذه الليلة، وخير ما بعدها، وأعوذ بك من شر ما في هذه الليلة، وشر ما بعدها.]
«صبح کردیم و در همین دم، فرمانروایی از آنِ الله است و سپاس مخصوص الله است. هیچ معبودی به حق جز الله نیست، یگانه است و شریکی ندارد؛ فرمانروایی و ستایش از آنِ اوست و او بر هر چیزی تواناست. پروردگارا، خیر این روز و خیر آنچه پس از آن می‌آید را از تو می‌خواهم، و از شرّ این روز و شرّ آنچه پس از آن می‌آید به تو پناه می‌برم. پروردگارا، از تنبلی و فرتوتی به تو پناه می‌برم. پروردگارا، از عذاب در آتش و عذاب در قبر به تو پناه می‌برم.»
((اللَّهُمَّ بِكَ أَصْبَحْنَا، وَبِكَ أَمْسَيْنَا ، وَبِكَ نَحْيَا، وَبِكَ نَمُوتُ وَإِلَيْكَ النُّشُورُ)). [وإذا أمسى قال: اللَّهم بك أمسينا، وبك أصبحنا، وبك نحيا، وبك نموت، وإليك المصير.]
(بار خدایا، به اذن تو صبح کردیم و به اذن تو شام کردیم، به اذن تو زندگی می‌کنیم و می‌میریم و رستاخیز ما به‌سوی توست.)[در شامگاه:](بار خدایا، به اذن تو شام کردیم و به اذن تو صبح کردیم، به اذن تو زندگی می‌کنیم و می‌میریم و بازگشت ما به‌سوی توست.)
((اللَّهُمَّ أَنْتَ رَبِّي لَا إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، خَلَقْتَنِي وَأَنَا عَبْدُكَ، وَأَنَا عَلَى عَهْدِكَ وَوَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا صَنَعْتُ، أَبُوءُ لَكَ بِنِعْمَتِكَ عَلَيَّ، وَأَبُوءُ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي فَإِنَّهُ لاَ يَغْفِرُ الذُّنوبَ إِلاَّ أَنْتَ)).
(بار خدایا، تو پروردگار من هستی، هیچ معبودی به حق جز تو نیست، تو مرا آفریدی و من بندهٔ تو هستم و تا آنجا که توانم بر پیمان و وعدهٔ تو پایبندم؛ از شرّ آنچه انجام داده‌ام به تو پناه می‌برم. نعمت تو را بر خود اقرار می‌کنم و به گناه خود اعتراف می‌کنم، پس مرا بیامرز، زیرا جز تو هیچ‌کس گناهان را نمی‌آمرزد.)
((اللَّهُمَّ إِنِّي أَصْبَحْتُ أُشْهِدُكَ، وَأُشْهِدُ حَمَلَةَ عَرْشِكَ، وَمَلاَئِكَتِكَ، وَجَمِيعَ خَلْقِكَ، أَنَّكَ أَنْتَ اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ وَحْدَكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ، وَأَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُكَ وَرَسُولُكَ)) (أربعَ مَرَّاتٍ).[ وإذا أمسى قال: اللَّهم إني أمسيت...]
(بار خدایا، به‌راستی که صبح کرده‌ام و تو، حاملان عرشت، فرشتگانت و همهٔ آفریدگانت را شاهد می‌گیرم که تو الله هستی، هیچ معبودی به حق جز تو نیست، یگانه‌ای و شریکی نداری، و اینکه محمد بنده و فرستادهٔ توست.) (چهار بار در صبح و شام)(توجه: در شامگاه به‌جای (اصبحتُ) گفته میشود (امسیتُ).)
((اللَّهُمَّ مَا أَصْبَحَ بِي مِنْ نِعْمَةٍ أَوْ بِأَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ فَمِنْكَ وَحْدَكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ، فَلَكَ الْحَمْدُ وَلَكَ الشُّكْرُ)). [وإذا أمسى قال: اللَّهم ما أمسى بي...]
(بار خدایا، هر نعمتی که من یا هر یک از آفریدگانت با آن صبح کرده‌ایم، تنها از جانب توست، بی‌شریک؛ پس ستایش از آنِ توست و سپاس به‌سوی توست.)(… هر کس این را در صبح بگوید، سپاس آن روزش را به‌جا آورده و هر کس این را در شام بگوید، سپاس آن شبش را به‌جا آورده است.)(توجه: در شامگاه به‌جای (اصبح) گفته میشود (امسی).)
((اللَّهُمَّ عَافِنِي فِي بَدَنِي، اللَّهُمَّ عَافِنِي فِي سَمْعِي، اللَّهُمَّ عَافِنِي فِي بَصَرِي، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ. اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْكُفْرِ، وَالفَقْرِ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ عَذَابِ القَبْرِ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ)) (ثلاثَ مرَّاتٍ).
(بار خدایا، به بدنم سلامتی ببخش؛ بار خدایا، به شنوایی‌ام سلامتی ببخش؛ بار خدایا، به بینایی‌ام سلامتی ببخش. هیچ معبودی به حق جز تو نیست.)(سه بار) (بار خدایا، از کفر و فقر به تو پناه می‌برم و از عذاب قبر به تو پناه می‌برم. هیچ معبودی به حق جز تو نیست. (سه بار))
((حَسْبِيَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ عَلَيهِ تَوَكَّلتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ)) (سَبْعَ مَرّاتٍ).
الله مرا بس است، هیچ معبودی جز او نیست، بر او توکل کردم و او پروردگار عرش بزرگ است. (هفت بار به زبان عربی خوانده شود.)
((اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ: فِي دِينِي وَدُنْيَايَ وَأَهْلِي، وَمَالِي، اللَّهُمَّ اسْتُرْ عَوْرَاتِي، وَآمِنْ رَوْعَاتِي، اللَّهُمَّ احْفَظْنِي مِنْ بَينِ يَدَيَّ، وَمِنْ خَلْفِي، وَعَنْ يَمِينِي، وَعَنْ شِمَالِي، وَمِنْ فَوْقِي، وَأَعُوذُ بِعَظَمَتِكَ أَنْ أُغْتَالَ مِنْ تَحْتِي)).
بار خدایا، از تو در دنیا و آخرت عفو و عافیت می‌خواهم. بار خدایا، از تو در امور دینی و دنیوی، خانواده و دارایی‌ام عفو و عافیت می‌خواهم. بار خدایا، عیب‌هایم را بپوشان و ترس‌هایم را به آرامش بدل کن. بار خدایا، مرا از پیش رو و از پشت سر و از راست و از چپ و از بالا حفظ کن، و به تو پناه می‌برم از اینکه از زیر پایم فرو برده شوم.
((اللَّهُمَّ عَالِمَ الغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَاطِرَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ، رَبَّ كُلِّ شَيْءٍ وَمَلِيكَهُ، أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ نَفْسِي، وَمِنْ شَرِّ الشَّيْطانِ وَشَرَكِهِ، وَأَنْ أَقْتَرِفَ عَلَى نَفْسِي سُوءاً، أَوْ أَجُرَّهُ إِلَى مُسْلِمٍ)).
(بار خدایا، ای دانندهٔ نهان و آشکار، آفریدگار آسمان‌ها و زمین، پروردگار و فرمانروای همه‌چیز، گواهی می‌دهم که هیچ معبودی به حق جز تو نیست. از شرّ نفسم و از شرّ و شرک شیطان، و از اینکه بر خود بدی کنم یا آن را به مسلمانی دیگر برسانم، به تو پناه می‌برم.)(شرک: انباز قرار دادن برای الله در آنچه ویژهٔ اوست. این می‌تواند در (۱) اعتقاد باشد، مانند باور به اینکه غیر الله قدرت سود و زیان رساندن دارد، (۲) گفتار، مانند سوگند خوردن به غیر الله، و (۳) کردار، مانند رکوع یا سجده برای غیر الله.)
((بِسْمِ اللَّهِ الَّذِي لاَ يَضُرُّ مَعَ اسْمِهِ شَيْءٌ فِي الْأَرْضِ وَلاَ فِي السّمَاءِ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ)) (ثلاثَ مرَّاتٍ).
(به نام الله که با نام او هیچ چیز در زمین و در آسمان زیان نمی‌رساند و او شنوا و داناست. (سه بار))
((رَضِيتُ بِاللَّهِ رَبَّاً، وَبِالْإِسْلاَمِ دِيناً، وَبِمُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم نَبِيّاً)) (ثلاثَ مرَّاتٍ).
(به الله به‌عنوان پروردگار، به اسلام به‌عنوان دین و به محمد به‌عنوان پیامبر راضی و خشنودم. (سه بار))
((يَا حَيُّ يَا قَيُّومُ بِرَحْمَتِكَ أَسْتَغيثُ أَصْلِحْ لِي شَأْنِيَ كُلَّهُ وَلاَ تَكِلْنِي إِلَى نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ)).
(ای زندهٔ پاینده و نگه‌دارندهٔ همه‌چیز، به رحمت تو یاری می‌جویم؛ همهٔ کارهایم را برایم اصلاح کن و حتی به اندازهٔ یک چشم بر هم زدن مرا به خودم وامگذار.)
((أَصْبَحْنَا وَأَصْبَحَ الْمُلْكُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ، اللَّهُـمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ خَيْرَ هَذَا الْيَوْمِ:فَتْحَهُ، وَنَصْرَهُ، وَنورَهُ، وَبَرَكَتَهُ، وَهُدَاهُ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا فِيهِ وَشَرِّ مَا بَعْدَهُ)). [وإذا أمسى قال: أمسينا وأمسى الملك للَّه ربّ العالمين اللَّهم إني أسألك خير هذه الليلة: فتحها، ونصرها، ونورها، وبركتها، وهداها، وأعوذ بك من شر ما فيها، وشر ما بعدها.]
(صبح کردیم و در همین دم، فرمانروایی از آنِ الله، پروردگار جهانیان، است. بار خدایا، خیر این روز، پیروزی‌ها و گشایش‌های آن، نور و برکت و هدایت آن را از تو می‌خواهم، و از شرّ این روز و شرّ آنچه پس از آن می‌آید به تو پناه می‌برم.)[در شامگاه، این دعا چنین خوانده میشود:](شام کردیم و در همین دم، فرمانروایی از آنِ الله، پروردگار جهانیان، است. بار خدایا، خیر این شب، پیروزی‌ها و گشایش‌های آن، نور و برکت و هدایت آن را از تو می‌خواهم، و از شرّ این شب و شرّ آنچه پس از آن می‌آید به تو پناه می‌برم.)
((أَصْبَحْنا عَلَى فِطْرَةِ الْإِسْلاَمِ، وَعَلَى كَلِمَةِ الْإِخْلاَصِ، وَعَلَى دِينِ نَبِيِّنَا مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم، وَعَلَى مِلَّةِ أَبِينَا إِبْرَاهِيمَ، حَنِيفاً مُسْلِماً وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشرِكِينَ)). [وإذا أمسى قال: أمسينا على فطرة الإسلام...]
(بر فطرت اسلام، بر کلمهٔ اخلاص، بر دین پیامبرمان محمد و بر دین پدرمان ابراهیم برخاستیم؛ که حق‌گرا و مسلمان بود و از مشرکان نبود.)(فطرت: دین اسلام، راه ابراهیم علیه‌السلام.)(توجه: در شامگاه به‌جای (اصبحنا) گفته میشود (امسینا).)
((سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ)) (مائة مرَّةٍ).
(الله پاک و منزّه است و او را می‌ستایم.)(صد بار)
((لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ)) (عشرَ مرَّات) ، أَوْ (مرَّةً واحدةً عندَ الكَسَلِ).
(هیچ معبودی به حق جز الله نیست، یگانه است و شریکی ندارد؛ فرمانروایی و ستایش از آنِ اوست و او بر هر چیزی تواناست.)( [ده بار، یا اگر تنبلی کرد، یک بار])
((لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ)) (مائةَ مرَّةٍ إذا أصبحَ).
(هیچ معبودی به حق جز الله نیست، یگانه است و شریکی ندارد؛ فرمانروایی و ستایش از آنِ اوست و او بر هر چیزی تواناست.)((صد بار در هر روز))
((سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ: عَدَدَ خَلْقِهِ، وَرِضَا نَفْسِهِ، وَزِنَةَ عَرْشِهِ، وَمِدَادَ كَلِمَاتِهِ)) (ثلاثَ مرَّاتٍ إذا أصبحَ).
(الله پاک و منزّه است و او را می‌ستایم، به شمار آفریدگانش و به اندازهٔ خشنودی‌اش و به سنگینی عرشش و به مقدار مرکّب کلماتش.)(سه بار)
((اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ عِلْماً نَافِعاً، وَرِزْقاً طَيِّباً، وَعَمَلاً مُتَقَبَّلاً)) (إذا أصبحَ).
(بار خدایا، از تو دانشی سودمند، روزیِ پاکیزه و عملی پذیرفته می‌خواهم.)
((أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَأَتُوبُ إِلَيْهِ)) (مِائَةَ مَرَّةٍ فِي الْيَوْمِ).
«از الله آمرزش می‌خواهم و به‌سوی او توبه می‌کنم.» [صد بار در روز]
((أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّاتِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ)) (ثلاثَ مرَّاتٍ إذا أمسى).
(به کلمات کامل الله از شرّ آنچه آفریده است پناه می‌برم.)(سه بار در شامگاه)
((اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ عَلَى نَبَيِّنَا مُحَمَّدٍ)) (عشرَ مرَّاتٍ).
«بار خدایا، بر پیامبرمان محمد درود و سلام فرست.» [ده بار]
