د سفر دعاګانې: سورلي، سفر او کور ته بېرته راتګ

((بِسْمِ اللَّهِ، وَالْحَمْدُ للَّهِ ﴿سُبْحَانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنَا هَذَا وَمَا كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ، وَإِنَّا إِلَى رَبِّنَا لَمُنقَلِبُونَ﴾، ((الْحَمْدُ لِلَّهِ، الْحَمْدُ لِلَّهِ، الْحَمْدُ لِلَّهِ، اللَّهُ أَكْبَرُ، اللَّهُ أَكْبَرُ، اللَّهُ أَكْبَرُ، سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي؛ فَإِنَّهُ لاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ)).

(د الله په نامه او ټوله ستاینه د الله ده. هغه پاک دی چې دا (سورلۍ) یې زموږ تر واک لاندې کړه او موږ پخپله د دې توان نه درلود، او زموږ د رب لوري ته زموږ وروستی ورتګ دی. ټوله ستاینه د الله ده، ټوله ستاینه د الله ده، ټوله ستاینه د الله ده، الله ډېر لوی دی، الله ډېر لوی دی، الله ډېر لوی دی. اې الله! ته پاک یې، بېشکه ما پر خپل ځان ظلم کړی دی، نو ما وبښه، ځکه یقیناً له تا پرته بل څوک ګناهونه نه شي بخښلای.)

اللَّهُ أَكْبَرُ، اللَّهُ أَكْبَرُ، اللَّهُ أَكْبَرُ، ﴿سُبْحَانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنَا هَذَا وَمَا كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ وَإِنَّا إِلَى رَبِّنَا لَمُنقَلِبُونَ﴾ ((اللَّهُمَّ إِنّا نَسْأَلُكَ فِي سَفَرِنَا هَذَا البِرَّ وَالتَّقْوَى، وَمِنَ الْعَمَلِ مَا تَرْضَى، اللَّهُمَّ هَوِّنْ عَلَيْنَا سَفَرَنَا هَذَا وَاطْوِ عَنَّا بُعْدَهُ، اللَّهُمَّ أَنْتَ الصَّاحِبُ فِي السَّفَرِ، وَالْخَليفَةُ فِي الْأَهْلِ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ، وَكَآبَةِ الْمَنْظَرِ، وَسُوءِ الْمُنْقَلَبِ فِي الْمَالِ وَالْأَهْلِ))، وإذا رَجَعَ قَالَهُنَّ وَزَادَ فِيهِنَّ: ((آيِبُونَ، تائِبُونَ، عَابِدُونَ، لِرَبِّنَا حَامِدُونَ)).

(الله ډېر لوی دی، الله ډېر لوی دی، الله ډېر لوی دی، هغه پاک دی چې دا (سورلۍ) یې زموږ تر واک لاندې کړه، او موږ پخپله د دې توان نه درلود، او زموږ د رب لوري ته زموږ وروستی ورتګ دی. اې الله! موږ له تا نه په دې خپل سفر کې بر او تقوا غواړو، او داسې عملونه غواړو چې تا راضي کوي. اې الله! زموږ سفر اسانه کړه او زموږ واټن راتېر کړه. اې الله! ته په سفر کې ملګری او په کورنۍ کې خلیفه (ځایناستی) یې، اې الله! زه د سفر له سختیو، له زړونو د بدلېدو او په بده حالت کې له پرتې کېدو په تا پناه غواړم، او له شتمنۍ او کورنۍ سره د بد انجام له لیدو په تا پناه غواړم.) (بر او تقوا: دوه جامع کلمې چې هره یوه په جلا توګه د ټولو ښو کارونو او اطاعت ته اشاره کوي، یعنې د امر شویو کارونو کول او له منع شویو کارونو ډډه کول. کله چې سره یو ځای شي، بر هغو کارونو ته ویل کېږي چې امر پرې شوی دی او تقوا هغو کارونو ته چې له منع شویو څخه ډډه کول دي.) (خلیفه: هغه څوک چې د بل د نشتون یا مرګ له امله د هغه ځای ونیسي. د خلیفه د کلمې سمه معنا همدا ده؛ نو دا ویل سم نه دي چې آدم علیه السلام په ځمکه کې د الله خلیفه (نائب، لکه څنګه چې عموماً ژباړل کېږي) دی، ځکه الله هېڅکله نشته نه دی او نه به مري. دا دعا د دې کلمې سمه پوهه ثابتوي او ښيي چې الله زموږ ځای نیسي او د هغو ساتنه کوي چې موږ یې د مرګ یا نشتون په وخت کې پرېږدو.) (کله چې بیرته راستون شي، همدا دعا په دې اضافه سره ویل کېږي: (موږ بیرته راستنېدونکي، توبه کوونکي، عبادت کوونکي او د خپل رب ستاینه کوونکي یو.))

((يُكَبِّرُ عَلَى كُلِّ شَرَفٍ ثَلاَثَ تَكْبِيرَاتٍ ثُمَّ يَقُولُ: لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ، وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، آيِبُونَ، تَائِبُونَ، عَابِدُونَ، لِرَبِّنا حَامِدُونَ، صَدَقَ اللَّهُ وَعْدَهُ، وَنَصَرَ عَبْدَهُ، وَهَزَمَ الْأَحْزابَ وَحْدَهُ)).

(ابن عمر رضي الله عنهما روایت کوي چې د الله رسول ﷺ به له جګړې یا حج نه په بیرته راستنېدو کې په هر لوړ ځای کې ویل: (الله ډېر لوی دی، الله ډېر لوی دی، الله ډېر لوی دی.) او بیا به یې ویل: (له الله پرته، چې یواځې دی او شریک نه لري، بل هیڅوک د عبادت وړ نشته. پاچاهي او ستاینه یې ده، او هغه پر هر شي توانا دی. موږ بیرته راستنېدونکي، توبه کوونکي، عبادت کوونکي او د خپل رب ستاینه کوونکي یو. الله خپله وعده پوره کړه، خپل بنده ته یې مرسته وکړه، او یواځې یې ټول ګوندونه ماته کړل.))